Eski bir kütüphanede raflar, yüzyılların sessizliğini taşıyordu. Tozlu ciltler, birbirine yaslanmış halde, okunmayı bekleyen hikâyeler gibi suskundu. Bir gece, kimsenin fark etmediği küçük bir karışıklık oldu. “Külliyat-ı Masallar” ile “Külliyat-ı Matematik” yer değiştirdi. Ne bir gürültü duyuldu, ne bir uyarı verildi. Ama dünya o andan sonra aynı kalmadı.

Ertesi sabah, kitapları açanlar kelimelerin yerinde sayılar gördü. Cümleler, eşittir işaretleriyle bölünmüş, duygular parantez içine alınmıştı. Bir zamanlar bir çocuğun gözyaşını anlatan satır, artık bir denklem olmuştu:

üzüntü + yalnızlık = gözyaşı

Bir annenin sevgisi şöyle yazıyordu:

şefkat × zaman = bağ

Masallar kaybolmamıştı, ama anlatım biçimleri değişmişti. İnsanlar artık hikâyeleri okumuyor, çözüyorlardı.

Başta herkes bunu ilginç buldu. Acıların nedenini hesaplayabildiklerini düşündüler. Mutluluğun formülünü aradılar. Aşkı bir denklemde sadeleştirmeye çalıştılar. Ama kısa süre sonra bir şey fark edildi: Her şey hesaplanabilir hale geldikçe, hiçbir şey hissedilemez hale geliyordu.

Bir çocuğun gülüşü artık sadece:

neşe = 5 birim

olarak görülüyordu. Ama o gülüşün içindeki sıcaklık, kimsenin çözebileceği bir bilinmeyendi.

Bir gün, kütüphaneye gelen biri, yanlışlıkla yer değiştirmiş kitapları fark etti. Masalların matematiğe, matematiğin masallara karıştığını anladı. Kitapları eski yerlerine koydu.

O an dünya bir anlığına durdu.

Denklemler çözülmeden kaldı. Sayılar eridi. Kelimeler geri döndü.

Bir annenin sevgisi artık hesaplanmıyordu, hissediliyordu. Bir çocuğun gözyaşı bir formül değil, bir hikâye taşıyordu.

İnsanlar o günden sonra bir şeyi öğrendi:

Her şeyin bir açıklaması olabilir, ama her şeyin bir değeri hesaplanamaz. Bazı şeyler çözülmek için değil, anlaşılmak içindir.