Bir zamanlar, uzak diyarlarda kurulmuş görkemli bir sarayda yaşayan bir prens vardı. Bu prensin en kıymetli hazinesi, altınlar ya da tahtı değil, gözlerinden hiç çıkarmadığı bir çift gözlüktü. Bu gözlük sıradan değildi. Onu takan kişi, karşısındaki insanları olduklarından bambaşka görürdü. Kimi zaman çirkin birini güzel, kimi zaman kötü kalpli birini iyi niyetli, kimi zaman da boş birini bilge gibi gösterirdi.

Prens bu gözlüğü küçük yaşta bulmuştu. O günden sonra dünyayı hep onunla görmeye alışmıştı. Saray halkı, danışmanlar ve hatta halk bile prensin bu gözlüğü çıkarmadığını bilirdi ama kimse onun gördüklerini anlayamazdı. Çünkü prensin dünyası, gerçeğin değil, gözlüğün şekillendirdiği bir hayaldi.

Bu yüzden prens, insanları tanıdığını sanır ama aslında hiç kimseyi gerçekten tanımazdı.

Bir gün saraya uzak bir köyden bir genç kız geldi. Ne ihtişamlı kıyafetleri vardı ne de saray insanları gibi süslü sözleri. Sade konuşur, gözlerinin içine bakarak konuşurdu. Prens onu ilk gördüğünde gözlüğü takılıydı ve onu sıradan biri olarak gördü. Hatta biraz da değersiz buldu.

Ama garip bir şey oldu.

Genç kız prensle konuşurken ne övündü ne eğildi ne de kendini olduğundan farklı gösterdi. Prens ilk kez biriyle konuşurken sıkıldı. Çünkü alıştığı sahte hayranlık ve yapay sözler yoktu.

Günler geçti.

Prens bir gece sarayın bahçesinde yalnız dolaşırken gözlüğü aniden yere düştü. Camlarından biri çatladı. Panikledi. Eğilip almak istedi ama o sırada gözlüğü takmadan etrafına bakmak zorunda kaldı.

İşte o an, hayatında ilk kez dünyayı çıplak gözleriyle gördü.

Sarayın en güvendiği danışmanının yüzündeki kibri fark etti. Her zaman nazik sandığı hizmetkârların aslında korkudan eğildiğini gördü. Dost sandığı insanların gözlerinde çıkar hesaplarını okudu.

Ve en önemlisi…

O sade köylü kızı hatırladı.

Ertesi gün onu tekrar görmek istedi. Bu kez gözlüğü çatlak olduğu için bulanık gösteriyordu ama yine de taktı. Kız karşısına geldiğinde prens gözlüğü yavaşça çıkardı.

İlk kez onu gerçekten gördü.

Ne saraydaki gibi abartılı bir güzelliği vardı ne de gözlüğün onu sıradan gösterdiği kadar silikti. Ama yüzünde öyle bir huzur, bakışlarında öyle bir dürüstlük vardı ki prensin kalbi daha önce hiç hissetmediği bir şekilde sarsıldı.

Prens günlerce onunla konuştu. Bu kez gözlüksüz.

Kız neyse oydu. Ne eksik ne fazla.

Prens yavaş yavaş fark etti ki gerçek sevgi, gözlüğün gösterdiği kusursuz görüntülerde değil, insanın olduğu gibi kabul edilmesinde saklıydı.

Bir gün sarayın en yüksek kulesine çıktı. Elinde o eski gözlük vardı. Yıllarca ona güvenmiş, onunla yaşamıştı. Ama artık gerçeği görmenin ağırlığını ve güzelliğini biliyordu.

Hiç tereddüt etmeden gözlüğü aşağı bıraktı.

Cam parçaları yere çarpıp dağıldı.

O an prens ilk kez gerçekten özgürdü.

Artık insanları oldukları gibi görüyordu. Kusurlarıyla, iyilikleriyle, gerçek halleriyle.

Ve o sade kızla birlikte yürürken, ilk kez kalbinin gözlerinin önüne geçtiğini anladı.