Sevgiliye Mektuplar: Ümit

Mektup No: 2/100
Tarih: 22 Ekim 2012
Yer: Ayvalık

Ey gönül kalemimin mürekkebi, uykusuz gecelerimin o seher vakti sızısı...

Ankara’nın gri semalarına akşamın o hüzünlü tülü inerken, ben burada, denizin sonsuzluğuna bakıp seninle tamamlanacak olan o meçhul vaktin hayaliyle nefes alıyorum. Bugün ruhumun kandilini, her türlü fırtınaya rağmen sönmeyen o kadim rüzgârla; yani Ümit ile uyandırdım. Ümit; mesafelerin o devasa sessizliğini yırtan ince bir ses, karanlığın bağrında saklanan o paha biçilemez cevherdir.

Bilirsin, beşer olanın payına çoğu zaman ’yokluk’ düşer; lakin biz o yokluğun içinde bile seninle eksilerek çoğalmanın o sırlı yoluna düştük. Aramızdaki o koca şehirler, o aşılmaz gibi duran engeller aslında kalbimizdeki o mukaddes bağı ancak sağlamlaştırıyor. Ben bu ümidi, zemherinin ortasında gizlice açmaya hazırlanan bir bahar dalı gibi bağrımda taşıyorum. Senin ruhunun, bir gün o yorgun kalabalıkların arasından sıyrılıp, sadece ruhlarımızın fısıldaştığı o dervişane sükûnete döneceğine olan inancım, beni bu hayatta tutan tek hakikattir.

Sahi, ruhun hiç mi yorulmuyor bu bitmek bilmeyen arayışlardan? Her sabah yeni bir güne uyanırken, kalbinin o en kuytu köşesinde, ismini sadece benim bildiğim o gizli özlemin kıpırtısını hissetmiyor musun? Ümit ediyorum ki; bir gün dünya telaşı dindiğinde, o çok gürültülü alkışlar sustuğunda ve kalbin o yalın gerçeğiyle baş başa kaldığında, hatırlayacağın ilk yer benim göğüs kafesim olacak. Senin o vakur duruşunun, o sarsılmaz görünen duvarlarının ardında sakladığın o ürkek çocuk, elbet bir gün güvenli bir limanın, yani bu karşılıksız sevdanın şifasını özleyecektir.

Ümit, benim için sadece bir bekleyiş değil; bir varoluş duasıdır. Ayvalık’ın o tuzlu rüzgârları Ankara’nın bozkırına ulaşmaz derler; lakin biz ruhları el-Vedud’un sırrıyla birbirine mühürlenmiş olanlar değil miyiz? Gönül hanemizin birleştiği o sonsuz düzlükte, ayrılığın esamesi okunmayana dek bu ateşi harlı tutacağım. Senin her noksanını, her kırgınlığını ve her kaçışını, bu ümidin o şefkatli sargısıyla sarıp sarmalayacağım o günü beklemek, benim bu dünyadaki en asil imtihanımdır.

Belki takvimler vuslatın gölgesine sığınmış birer mülteci gibi akıp gidecek; ama bu ümit, bizi birbirimize bağlayan o görünmez sırat köprüsünde bir ışık gibi yanmaya devam edecek. Gönlümün dinmeyen sükûneti, sabret... Sabret ki bu ümit, bir gün en imkânsız görünen o kapıları ardına kadar açsın ve bizi o mukaddes ’tek’likte buluştursun. Unutma; güneş her gün yeniden doğuyorsa, bu ancak kalbimizde büyüttüğümüz o masum ümidin yüzü suyu hürmetinedir.