Sevgiliye Mektuplar: Tereddüt

Mektup No: 3/100
Tarih: 14 Aralık 2012
Yer: Ayvalık

Ey ruhumun en mahrem aynası, sessizliğimin sese bürünmüş hali...

Bugün kalemim, kalbimdeki o devasa yangını kağıda dökmeye çalışırken, daha önce hiç tatmadığım bir eşikte takılıp kaldı: Tereddüt. Yazdığım her harf, sana doğru yola çıkmaya hazırlanırken sanki kendi ağırlığı altında eziliyor. Bir cümlenin kalbinden çıkıp senin ruhuna ulaşana kadar geçtiği o uçsuz buçaksız boşlukta, hangi yankıya dönüşeceğini bilememenin o sarsıcı korkusuyla sarsılıyorum. Acaba bu kelimeler senin o vakur ve mesafeli dünyanda bir sığınak mı bulacak, yoksa Ankara’nın o mağrur duvarlarına çarpıp paramparça mı olacak?

Bilirsin, aşkın bir yanı teslimiyetse, diğer yanı o tekinsiz uçurumun kenarında yürümektir. Sana "seni seviyorum" demenin bin bir türlü yolunu ararken, her bir kelimemin sende nasıl bir akis bulacağını düşünmek, ruhumu ince bir sızıyla sarmalıyor. Yazdığım bir sitemin kalbinde bir yara mı açacağını, yoksa özlemimin o harlı ateşinin seni ürkütüp daha da uzağa mı iteceğini kestiremiyorum. Bu tereddüt, seni sevmekten duyulan bir şüphe değil; aksine, bu muazzam duygunun senin o hassas dengelerini sarsmasından duyulan bir incelik kaygısıdır.

Sahi, sen oradayken, benim burada her nefesimde senin adını zikrettiğimi bildiğinde ne hissediyorsun? Bir mektubun zarfını açarken parmaklarının ucuna bulaşan o heyecan, yerini bir anlık 'acaba'ya bırakıyor mu? Benim dünyamda her şey seninle tamamlanırken, senin o her kusuru gören, her detayı tartan zihninde ben hangi boşluğa tekabül ediyorum? Bu belirsizlik, kalbimdeki o kadim yangını söndürmüyor; lakin alevlerin yönünü tayin ederken elimi kolumu bağlıyor. Bir adım daha atsam uçurum, dursam hicran...

Tereddüt, ruhun kendi üzerine kapanıp kendine sorular sorduğu o demli vakittir. Kelimeler dahi dermanını yitiriyor bu eşikte; çünkü hiçbir lügat, bir 'belki'nin içine gizlenmiş o devasa korkuyu tarif etmeye yetmiyor. Sana olan bu muhtaçlığımın derinliği, senin o sarsılmaz görünen dünyanda bir 'yük' gibi mi algılanacak, yoksa ruhunu el-Vedud’un lütfuyla yıkayan bir şifa mı olacak? İşte bu sualin cevapsızlığı, kalemi elimde bir hançer gibi tutmama sebep oluyor.

Gönül hanemizin kapısında beklerken, içeri girmeye duyduğum o sonsuz iştiyak ile kapının ardındaki sessizlikten duyduğum o ince korku arasında gidip geliyorum. Sabret huzurum, bu tereddüt aslında sana verdiğim kıymetin en zarif nişanesidir. İnsan, değer vermediği birine karşı kelimelerini bu kadar titizlikle seçmez, uykularını bu kadar 'acaba'larla bölmezdi.

Şimdi bu satırları sana gönderirken, ruhumu da o meçhul yankının insafına bırakıyorum. Sabret ki bu tereddüt, elbet bir gün en berrak hakikate dönüşsün ve kalplerimizdeki o 'acaba'lar, vuslatın o 'şükür' dolu sükûnetine teslim olsun.