Sevgiliye Mektuplar: Hasret

Mektup No: 8/100
Tarih: 13 Mart 2014
Yer: Ayvalık

Ey gönül kalemimin ucu, uykusuz gecelerimin sönmeyen kandili...
Bugün Ayvalık’ın dingin kıyılarında yankılanan her dalga sesinde, senin isminin o asude tınısını duydum. İçimde büyüyen, ne zamana ne de bu dar mekâna sığan, ruhun hudutlarını zorlayan bu duygunun adı: Hasret. Bu öyle bir yangın ki; sadece mesafelerin açtığı bir boşluk değil, seninle tamamlanmayı bekleyen bir ömrün sessiz çığlığıdır. Ankara’nın mesafeli göğü ile bu sahil kasabasının rüzgârı arasına gerilen yollar, kalbimdeki kadim yangını söndürmek bir yana, her solukta içimdeki koru biraz daha harlıyor.

Bilirsin, beşeriyet için özlemek bir eksikliktir; lakin benim hasretim, seninle dopdolu bir kalabalık, senin hayalinle örülmüş bir varoluş biçimidir. Sen, uzaklarda kendine bir hayat inşa ederken; ben bu sessizliğin ortasında senin bıraktığın görünmez izleri topluyorum. Ruhunun o ulaşılamaz iklimi, zihninin en kuytu köşelerindeki saklı hazineler ve kalbinin kimselere açmadığın o mağrur kapıları... Hepsi ufkumda ulaşılamaz birer yıldız gibi duruyor ama özlemin, bu mesafelerin üzerinden aşan, her türlü engeli bir tüy gibi savuran en hür kuş gibi senin semalarında kanat çırpıyor.

Sahi, gün çekilip de el ayak çekildiğinde, etrafındaki kalabalıklar susup ruhun kendi cılız sesiyle baş başa kaldığında, içine bir üşüme gelmiyor mu? En parlak ışıkların altında bile sönmeyen o derin yalnızlıkta, benim sana doğru akan sessiz dualarımı hissetmiyor musun? Hasret, benim için sadece bir takvim meselesi değil; bir gün her şeyin, tüm o geçici pırıltıların ve seslerin dindiğinde, senin o yalın ve şefkate muhtaç hakikatine kavuşacağına duyulan mukaddes bir inançtır. İnsan en çok, her şeye sahip olduğunu sandığı o sessizlik zirvesinde aslında ne kadar eksik olduğunu anlar; işte ben, senin o eksik yanını tamamlamak için burada, bir dua gibi bekliyorum.

Bilirsin, hasretin tadı en çok sabrın imbiğinden geçtiğinde demlenir. Ben senin her noksanını, her kaçışını ve hayatın o yorucu telaşına olan iştiyakını, özlemin bu iyileştirici, bu kutsal sargısıyla sarıp sarmalıyorum. Ruhumun rüzgârları, senin o aşılması güç duvarlarını aşana dek bu hasreti bir mühür gibi göğsümde taşıyacağım. Sen kendi güvenli ama dar limanında ömrünü tüketirken; benim özlemim, seni bu hesapsız sevdanın uçsuz bucaksız denizlerine davet eden yegâne pusuladır.

Şimdi bu hicranın en demli, en ağır vaktindeyiz. Varsın mevsimler birer birer değişsin, varsın yollar karla kapansın; bizim hasretimiz, vuslatın gölgesinde büyüyen en mahrem hakikattir. Özlemin ateşiyle yanıp kül olmak, sahte kalabalıkların arasında kaybolmaktan çok daha vakurdur. Unutma; nehir denize kavuşana dek çağlar, ben de senin o ulaşılamaz kıyılarına varana dek bu hasretin debisiyle akmaya devam edeceğim.

Hasret, kalbin hâlâ seninle attığının, ruhun hâlâ senin isminle nefes aldığının en büyük, en ağrılı nişanesidir.