Kırklar oturmuş misk ardıçların dibinde
Bir ad geçer dilimden dökülüp içerime
Ne yazıya düşersin ne de kitabta geçer
Yeller senin ezberin, dağlar sırların üfler

Derler ki erenler!Aşk ile dağlar dile gelir
Dereler sır saklar taşlar gönüldekini bilir
Bir gecenin dânında yıldız yıldız nur inmiş
Konmuş dünyaya, gül’den diye görünmüş.

Ben ol vakit bir garip, yol bilmez abdalım,
Bir kırık ney elimde gurbet ellerde kaldım
Turnalar "el" verdi göğün uzağına erdim’idi
Arama her gördüğün gerçek sürer değildi

Vardım yediler pınarına su içemedim,
Çıktım dokuz dağa aşk izine ermedim
Bir gölge düştü yere ayın gül yüzünden,
Bildim ki "uğramış" yine benim önümden

Derler bu sevdalar bu aşık kulun nasibi değil
bakışın yeter bendeki cana gerisi senin değil
Ben seni gördüm amma adın bende sır degil
Bir ömür sürecek yangın zamanı kalbimi aldı

Köklü yaşlı söğütler derinlerde adını fısıldıyor
Issız kalan gönül pınarım türkünü söylüyor
Benlik ise rüzgar önünde gezen bir mârâl
Aşk yazıtlarında unutulmuş dileğim hâyâl

Velevki ki ey aşk dağlarda hâlâ izin durur
Turnalar göçer’in selamını gözünden vurur
İnanan bir gün görür gönül gözün açılsaydı
Bilirdin sevdan bende ölmez, bir efsaneydi...

========================================================================
ATEŞ DONAR KÜL YANAR
KOR ÜŞÜR KÜL YANAR

Bendeki aşkın, gönlüme bir kor gibi düştü,
Gece uyku bilmezem,içimde ateşler üşüdü
Bir bakışın değdi cana, günden güne eridi,
Kendimi arar oldum, senli benliğim gitti

Gönül narin bir kuş hiç gelmiyor ele avuca,
Sevince gülü, kalpte dolaşır aşkı kanımda
Sevda bir sızı şimdi, her nefes duman duman,
Bilmem nedir bu sır, bilmem nedir bu alemi cihan?

Yeller eser Elmadağ’dan, içime doğru haber salar,
Bir ses konuşur içte,gönlüm delice yâr diye ağlar
Gece uzun, yol uzun, gönül dünden daha yorgun,
Bir adım aşk olunca, diğer adım olur hüzün

Ağlar kendi hâline, gülerim ben sonunda,
Aradığım o sırra erdim kendi canımda
Aşk ateşmiş, yakarmış hep inceden,
Seni senden alırmış, hallice derinden

Düşlerde kapılar gördüm, açıldı ve kapandı,
Gönül kapısı açılınca sustu bütün sebep
Gönül, dertten kaçma hiç, seni yola salandı,
Dertsiz geçen bir ömür, yaprak gibi sarardı!

Ne elde var ne avuçta, ne de söylenecek söz,
Bir aşk var içimde derin, bir de onu duyan öz
Geldim bir ince yoldan, giderim yine böyle,
Bir gönül sevmeyi bilde, gerisi fâni hikaye...
==============================

Ney'ile Aşk ile

Bu aşkı aşk-ı mecâzî sanırdım evvel ben,
Meğer her iz bir işâretmiş cânâna, rûşen
Döndükçe gönül anladı her şey bir nükteymiş
Sevda eken cânlarla dönermiş bu cihân

Mecnûn gibi ararım her dem Leylâ’yı meşk ile,
Ey Âdem, senlik benlik silinsin aşk ateşiyle
Sabr eyle ki aşk seni aslından aslına çeksin
Yanmayan gönül ne bilsin sırrını imtihânın

Bu duyulan ses değildir yalnızca ney sadâsı,
Her nağmede gizlidir elest meclisinin nidâsı
Aşk ile yanan insanda döner âlem bir anda
Zerreler devrân eder, aşk’ı yayar her yana

Gönül aynası saf olsa görünür nûr-ı hakîkat,
Pas tutarsa perde olur rengârenk bu kâinat
Bir tebessüm sanma aşkı şu fânî dünyâ içinde
Her gülüşte saklı bir sır, her sırda başka vuslat...
==================================
==================================
Aşkın Eşiği...

Karanlık çöker Elmadağ üstüne
Bir ateş hârlanır küllenmiş içime
Yollara düştüm kaderim peşimde
Aşkının eşiği gözlerimin önünde

Göçmen kuşlar göçtü dönmedi bahar
Göğsümde bir sızı kaplandın her yer
Yel esti taş eridi yol oldu koca çember
Bir ben kaldım bir nefes bir ettin heder

Geceler uzadı göğün ucunda
Bir yıldız kaydı gözlerimin uçunda
Yürüdüm iz sürdüm çölün sıcağında
Aşkının ateşi yandı köz oldu bağrımda

Bir gün çık da gel sislerin içinden
Duman dağılsın dağların ardından
Seni bekledim ben ömrüm boyunca
sözün diriltir bitmiş yitmiş canımdan

Yörük kervanı geçti ufuk ötesi
Benimle yürüdü sessizliğin sesi
Bu sevda mahşere yazılmış daha "nesi"
Aşkın eşiğini atladım buldum seni...