İlk Sabah


Elmadağ sabahı o gün ağır ağır doğmuştu. Gecenin sessizliği çözülürken İdris Sultan’dan gelen ince bir serinlik köyün üstüne yayılıyor, çilli horozlar birbiri ardına ötmeye başlıyordu. Uzakta bir köpek uluyor, yakındaki köpekler havlıyordu. Hayat, alıştığı yerden yeniden akmaya başlamıştı. Ama bir evde, her şey ilk kez yaşanıyordu.

Göllü Kız gözlerini açtığında bir an nerede olduğunu hatırlayamadı. Tavan yabancıydı, duvarlar sessizdi. Ama ocağın kokusu tanıdıktı. Kısa bir duraksamanın ardından dün geceyi hatırladı: gelin oluşunu, kapıdan girişini, Osman’ın “Hoş geldin” deyişini. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. “Bugün başlıyor,” diye geçirdi içinden.

Yavaşça kalktı; evi uyandırmadan. Bu da adettendi. Yeni gelin, ev halkından önce uyanırdı. Başını örttü, ellerini yıkadı, ocağa yöneldi. Köz sönmemişti; dün geceki ateş hâlâ ince bir sıcaklık taşıyordu. Göllü Kız eğilip nefesiyle körükledi, küçük bir odun attı. Ateş canlandı. Ateşin çıtır çıtır sesleri sessizlik içinde duyulur “Ev ateşle başlar,” diye söylendi.

Kapı hafifçe gıcırdadı. Kayınvalidesi içeri girmişti. Sessizdi ama gözleri her şeyi görüyordu. Bir süre konuşmadı; sadece izledi. Göllü Kız’ın hareketlerini, elinin tutuşunu, ocağa yaklaşını… Sonra yavaşça sordu:
“Erken kalkmışsın.” yavrum,
Göllü Kız başını eğdi.
“gelin öğlene kadar uyumaz ana.”

Kaynana bu cevabı bir süre tarttı. Ardından ocağa yaklaşıp ateşe baktı. “iyiki hârlâmışsın,” dedi. Sesinde ne övgü vardı ne eleştiri; sadece ölçü. Göllü Kız sessiz kaldı. Kaynana etrafı işaret etti.
“Ev dediğin sadece duvar değildir.” kızım,
Bir adım attı.
“Yerini bilmek gerek.”
Bir adım daha.
“Sözünü bilmek gerek.”
Durdu.
“Ve… zamanını bilmek gerek.”

Göllü Kız başını kaldırdı. İlk kez göz göze geldiler.
“Öğrenirim,” dedi.
Kaynana dikkatle baktı, uzun uzun değil ama anlayarak.
Aferim “Öğrenilir,” kızım dedi.

Bir süre birlikte sustular. Ama bu sessizlik, dünkü gibi yabancı değildi artık. Dışarıdan Osman’ın sesi duyuldu.
“Uyanıldı mı?” ev halkı,
Kaynana cevap verdi:
“Ev çoktan uyandı.”

Osman kapıdan içeri baktı. Göllü Kız’ı ocağın başında görünce başını hafifçe eğdi. Bu da bir selamdı. Göllü Kız aynı şekilde karşılık verdi.

Gün böyle başladı. Su taşındı, hamur yoğruldu, yer süpürüldü. Göllü Kız her işi dikkatle yaptı; ne acele etti ne geri durdu. Kaynana bazen yakından, bazen uzaktan izledi.

Öğleye doğru sofraya oturuldu. İlk lokma alındıktan sonra kaynana konuştu:
“Gelin…”
Göllü Kız başını kaldırdı.
“Buyur ana.”
Ellerine sağlık çok güzel aş yapmışsın

Bu, büyük bir sözdü. Kısa ama ağır. Göllü Kız’ın gözleri doldu ama kendini tuttu. Başını eğdi.
“afiyet olsun dedi.”

Osman sessizce izliyordu. Bir şey demedi ama yüzünde belirgin bir rahatlık vardı. Dışarıda rüzgâr esti, ardıç kokusu meşe dallarının yardımıyla köye yayıldı. Ve o sabah bir şey kesinleşti:
Bu ev artık sadece bir yer değildi

Yeni bir düzen kuruldu.