:
🌲 Ardıç Kokulu Yeşildere’m
Dokuzuncu Bölüm –

Seyit cemali
Osmanın Düşünde.

İdris Dağı eteklerinde, Yeşildere yazısında gece bozan kayadan aşağıya sessizce çökmüştü. Evlerin ışıkları birer birer sönmüş, köyün üzerine ayın şavkı vurmuş ince bir rüzgâr yayılmıştı. Ardıç kokusu karanlığın içinde daha belirgin hale gelmişti.

Hediyelin Osman o gece erken yatmıştı ama uyku hemen gelmemişti. Göllü Kız yanında sessizce uyurken, kaynana çoktan kendi odasına çekilmişti.
Ev dışarıdan sakin görünüyordu, fakat Osman’ın içinde fırtınalar kopuyordu.

Bir süre sonra uykuya daldı. Ne kadar zaman geçtiğini bilmeden kendini başka bir yerde buldu.
Bir toprak yolun üzerindeydi.öz bağlarına üzüm çotuklarının arasında yürüyordu. Yol tanıdıktı ama aynı zamanda yabancıydı. İdris Dağı’na doğru uzanıyordu ve rüzgâr normalden farklı bir ağırlık taşıyordu.

İleride sislerin arasında bir adam gördü. Sırtı dönüktü ve ağır adımlarla yürüyordu. Osman seslendiğinde adam durmadı.
Biraz hızlanarak yaklaştı ve tam önüne geldiğinde adam yüzünü döndü.
Bu, bir Derviş’ti. Osman bir an dondu kaldı oracıkta durdu, onu tanıdığını hissetti ama bu tanıma gerçek bir hatıra gibi değildi.

Derviş yürümeye devam etti, hediyelin Osman da yanında yürüdü. Bir süre sessizlik oldu. Osman içindeki sıkışmayı fark etti ve konuştu.
Evde zorlandığını, eşinin ve annesinin arasında kaldığını söyledi. Ne yapacağını bilemediğini anlattı.

Derviş onu dinledi, sonra yavaşça konuştu. Mekân dediğin şeyin sadece durduğun yer olmadığını, nasıl durduğunla ilgili olduğunu söyledi.

Toprağın iki tohumu da taşıdığını ama hangisinin büyüyeceğini bakışın ve davranışın belirlediğini anlattı. Osman dikkatle dinledi.
!!!(Biri "anam"biri "yarim")...Neşet baba ,gara suratlı,Asrın ozanı "Neşet Ertaş"dan...
Osman tekrar sordu. Ne yapması gerektiğini bilmediğini söyledi. Derviş kısa bir süre sustu ve ona yumuşak olmasını ama dağılmamasını,
saygılı olmasını ama kendini kaybetmemesini söyledi.

Sözleri sert değildi ama netti.
Rüzgâr bir anda güçlendi. Ardıç kokusu yoğunlaştı. Derviş Seyit Cemali Türbesine doğru yürümeye devam etti.
Hatıp uşağı Osman seslendiğinde derviş dönmeden konuştu ve uyandığında bunları unutmamasını söyledi.

Bir anda her şey dağıldı. Osman gözlerini açtığında odadaydı. Köz olmuş ateş hâlâ ocakta duruyordu. Göllü Kız yanında uyuyordu. Ev sessizdi.
Osman bir süre oturdu. Rüyayı düşündü. İçinde garip bir sakinlik vardı.
Tekrar uzandığında bu kez zihni daha açıktı kalbi ferah.
Sabah olduğunda İdris Dağı aynıydı ama Osman artık aynı değildi.