🌲 Ardıc Rüzgârı kokusu

(Hayal ürünüdür şahıs ve kurumlarla ilgisi yoktur)

Dördüncü Bölüm – Kınanın Yakıldığı Gece

Elmadağ’ın gecesi o gün sanki erken oldu,
Güneş gelin kayasından sıyrılıp kayboldu.
Güneş, hasanoğlan yazıdan’ iner inmez köyde ışıklar çoğaldı gaz lambaları her yeri aydınlatıyordu.
Ama bu, sıradan bir gece değildi bozan kayadan ay ışığını yaymaya yol aldı,
Bu, kına gecesiydi,
Göllü Kız’ın evinde kadınlar erkenden akşam ezanı vaktinde toplanmıştı.
Kapılar kapandı, avluya düzen verildi,
Ortaya siniler kuruldu, mumlar hazırlandı.
İçeride yalnız kadınların sesi vardı; erkekler uzakta, kendi sohbetindeydi.

Göllü Kız odanın ortasında oturuyordu.
Üzerinde kırmızıya çalan bir yazma, başında ince bir örtü…
Ellerini dizlerine koymuştu; ama bu kez gözleri doluydu.Yüksek tepeler çınlıyordu.
Anası yanına oturdu, elini kızının elinin üstüne koydu.
“Bugün ağlarsın,” dedi, “yarın gülersin.”
Göllü Kız başını annesinin omzuna yasladı.
“Gitmek zor mu ana?” diye sordu.
Anası derin bir nefes aldı:
“Kızım… gitmek değil, alışmak zordur.”

Kadınlar bir halka etrafında toplaştı ellerine
Mumlar yakıldı sıra oyuna gelmişdi
Işık yüzleri yarı aydınlatıyor, yarı saklıyordu.
Bir yaşlı kadın sesi yükseldi:
“Yakın kınayı, yakın bu gece…”hayr olsunnn.
Kına tepsisi getirildi.
Ortada kına, etrafında mumlar…
Tepsiyi taşıyan kadın ağır adımlarla yürüdü; sanki her adım bir vedaydı.

Göllü Kız’ın elleri açıldı, avuçları yukarı baktı ama kapalıydı.
Bu da adettendi; kına hemen yakılmazdı.

Kadınlar türkü tuttu:
“Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar,
Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler…”

Sesler yükseldikçe Göllü Kız’ın gözyaşları çoğaldı.
Anası eğildi:
“Elini aç kızım.”
Göllü Kız başını salladı, açmadı.
Bir kadın fısıldadı:
“Altın ister…”

Anası küçük bir altını avucuna koydu.
“Bu da bizden olsun,” dedi.
Göllü Kız’ın eli yavaşça açıldı.
Kına yakıldı; avuçlarına, parmak uçlarına…
Kırmızı yavaş yavaş yayıldı.

Bir ilahi başladı:
“mevla yazmışsa yazıyı,
Kul kaderin elinden neylesin
Sevdayla yeşerir kurulur yuva,
Sabırla yürür bu kutlu yolu…”YasinYüksel...

Göllü Kız artık ağlıyordu.
Ama bu ağlayış korkudan değildi; bu, vedanın sesiydi.

Kadınlar sırayla sarıldı.
Her sarılışta bir söz:
“Mutlu ol…” ikrarından cayma...
“Sabırlı ol…” Allah seninle...
“Evin bereketli olsun…”Yuvan şen olsun

Gecenin ilerleyen saatlerinde kalabalık Yavaş yavaş azaldı.
Mumlar söndü, ama kınanın kokusu kaldı.

Göllü Kız yalnız kaldığında ellerine baktı.
Kırmızı… ama içinde bir sıcaklık vardı.

Kapının önünde Osman duruyordu.
İçeri girmedi, ama gitmedi de.
Bir kadın dışarı çıktı, Osman’a baktı:
“Gelin ağladı,” dedi.
Osman başını eğdi:
“Duydum.”
Kadın gülümsedi:
“İyi… ağlayan gelin güler.”

Osman gökyüzüne baktı.
Yıldızlar açıktı.
Derin bir nefes aldı.

O gece iki yerde aynı duygu vardı:
Bir evde veda, bir evde bekleyiş.

Rüzgâr esti dereşıha Meşelikten oyarak doruğundan
Ardıç kokusu yine yayıldı.
Ve o gece, köyde herkes biliyordu:
Yarın, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.