Ardıç Kokulu Yeşildere’m

On Birinci Bölüm – Ev ödevleri Yerleşmesi


İdris Dağı eteklerinde, Yeşildere yazısında günler artık aynı ritimde akmaya başlamıştı. Evdeki işler belli bir düzene oturmuş, her şey kendi yerini bulmuş gibiydi. Osman’ın rüyasında gördüğü Seyit Cemaliden sonra değişen hâli bu düzeni daha da belirginleştirmişti.

Osman artık eve girdiğinde önce etrafa kıyıya köşeye bakıyor, hemen telaşla konuşmuyordu. Göllü Kız’ın yaptığı işi yarıda kesmiyor, annesinin sözünü hemen hükme çevirmiyordu. Dinliyor, düşünüyor, sonra konuşuyordu. Bu değişim evin içinde görünmeyen bir hafiflik rahatlık yaratmıştı.

Göllü Kız da artık evin yabancısı değildi. Bacayı, ocağı, suyu, işi öğrenmişti. Hataları hâlâ oluyordu ama eskisi gibi büyütülmüyordu. Kaynana da bunu görmezden geliyor, her zamanki gibi yumuşatarak öğretiyordu. Evde sertlik zannedilen anlaşmazlıklar azalmış, yerini ölçü ve denge almıştı.

Bir akşamüstü Osman kapı önünde otururken Göllü Kız yanına geldi. Uzun süre konuşmadılar. Sonra Göllü Kız sessizce sordu:
“İnsan alışır mı Osman?”
Osman biraz düşündü.
“Alışmak değil,” dedi. “Anlamak.” yaşamak yaşatmak filizlenmek.
Göllü Kız başını salladı. Bu cevap yeterliydi.

O sırada içeriden kaynana seslendi. Sofra hazırlanmıştı. Üçü aynı sofraya oturdu. Eskisi gibi neşe içinde pilava kaşığı çalıyorlardı.Konuşmalar kısa, bakışlar sakindi. Ama bu sadelik artık huzursuzluk değil, düzen demekti.

O gece İdris Dağı’nın rüzgârı daha hafif esti. Evde büyük bir değişim yoktu ama küçük bir denge yerleşmişti. Osman bunu fark ettiğinde, insanı değiştirenin rüyalar değil, sabır sükut şüküruolduğunu düşündü.