🌲 Ardıç Kokulu Yeşildere’m

On İkinci Bölüm – Evin Yeni Nefesi
(Final öncesi geçiş bölümü)

Yeşildere’de mevsimler ağır ağır değişirdi. Ama o yıl, hediyelin evinde mevsimden önce bir şey değişmişti. Göllü Kız’ın karnı belirginleşmiş, evin içindeki sessizlik başka bir anlama bürünmüştü. Kaynana sevinçten uçuyor, Osman daha çok dinliyordu. Göllü Kız ise her zamanki gibi işini yapıyor ama artık adımlarında bir temkin değil, bir iç sıcaklık vardı.

Bir sabah, İdris Dağı’ndan inen rüzgâr ardıç kokusunu evin içine taşıdı. Göllü Kız ocağın başında durdu, elini karnına koydu. İçeride küçük bir kıpırtı hissetti. Bu kıpırtı ne korku getirdi ne de şaşkınlık; sadece bir tamamlanma duygusu bıraktı.

Osman o an içeri girdi. Göllü Kız’ın yüzündeki ifadeyi görünce durdu.
“Oldu mu?” diye sormadı. Sormasına gerek yoktu. Göllü Kız başını hafifçe eğdi.
Osman’ın gözleri dolmadı ama içi doldu.
Sessizce yaklaşıp ocağın yanına oturdu.
İkisi de konuşmadı.Konuşulacak bir şey yoktu.

Kaynana kapıdan baktı. Bir süre onları izledi. Sonra içeri girdi, ocağın yanına çöktü.
“Ev büyüyor,” dedi.
Bu söz ne bir övgüydü ne de bir uyarı.
Sadece gerçeğin taa kendisiydi.
Aylar geçti dereşıhta,
evde işler azaldı, bakışlar yumuşadı.
Göllü Kız’ın doğumu yaklaşırken Osman geceleri daha az uyur oldu. Korkudan değil; bekleyişten.

Ve bir gece, ardıç kokusunun en yoğun olduğu saatlerde, Göllü Kız’ın sesi duyuldu.
Kaynana hemen yanına koştu.
Osman kapının önünde durdu, içeri girmedi.
Bu, törenin değil; saygının gereğiydi.

Sabaha karşı, İdris Dağı’nın ilk ışıkları köyün üstüne düşerken, evin içinden ince bir ağlama sesi yükseldi.
Ne yüksek, ne zayıf… sadece yeni bir nefes.

Kaynana kapıyı araladı. "Osman,” dedi, “evin tamamlandı.”

Osman içeri girdi.
Göllü Kız yorgundu ama yüzünde derin bir huzur vardı.
Kucağında küçük bir bebek… ardıç kokusu odaya sinmişti sanki.

Osman bebeğe baktı.Sonra Göllü Kız’a. Adı Mehmet...
Sonra annesine.Ve o an anladı:

Bu ev artık sadece bir düzen değil, bir yuva olmuştu.