🌲 Üçüncü Bölüm – Köprünün Gölgesinde Başlayan Gün

(Hayal ürünüdür şahıs ve kurumlarla ilgisi yoktur)

(Köprüdeki İşaret)

Köyün yukarısındaki haraba geçmeye yarayan taş köprüye varıldığında sabahın serinliği hâlâ kemiklere işliyordu Mehmet emmi buydum diyerek titriyordu.

Ama köprünün üstünde duranlar, serinlikten değil, gördüklerinden ürpermişti.
Köprünün kementinde taşın tam ortasında, yosun tutmuş yüzeyin üzerine murç ve çekiçle kazınmış bir işaret vardı,
Ne bir harf, ne bir damga… sanki bir sembol.
Daha çok yarım bırakılmış bir daire, içinden geçen ince bir çizgi kartal tırnağının ucunda Altınbaş yılan vardı.
Köyde böyle işaretler hiç görülmemişdi.
Her çizginin bir sahibi, her gölgenin bir hikâyesi olurdu.

Hasan Karaca bastonunu taşın üstüne hafifçe vurdu. La bebeler ilk defa görüyorum böyle bir şey ;
“Bu, eski bir nişandır,” dedi. “Köyün unutmak istediği bir hatıranın izi.” olabilirmiydi bu?

Yanındakiler ürperdi köyün ileri gelenleri
Kimse konuşmadı.
Köprüdeki işaret, sabah rüzgârında bile ağırdı.

Osman kalabalığı yararak öne geçti.
İşarete baktı.
Gözleri bir an karardı.

“Bunu kim yapmıştır?” dedi, sesi kısık, sesi derinde.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü herkesin aklında aynı ihtimal vardı ama kimse söylemeye cesaret edemiyordu.

Dağcı Mustafa oğlunun omzuna dokundu.
“Dikkatli ol,” dedi. “Bu işaret, sana değil… bize.”

Osman başını kaldırdı.
“Bize neden işaret olsun ki baba?”

Dağcı Mustafa gözlerini köprüden ayırmadan konuştu:
“Düşman bazen uzaktan gelir oğul… bazen de aynı köyün içinden.”

O sırada köprünün öbür ucunda Göllü Kız belirdi.
Teyzesiyle birlikte suya inmişlerdi ama kalabalığı görünce adımları yavaşladı.

Gözleri işarete takıldı.
Bir an nefesi kesildi.

Teyzesi fısıldadı:
“Kızım… bu işaret hayra alamet değil.”

Göllü Kız’ın parmakları istemsizce boynundaki ardıç kolyeye gitti.
Kolyeyi tuttu, sanki içindeki korkuyu bastırmak ister gibi.
Osman onu görünce bir adım attı.
Ama Göllü Kız’ın gözlerinde o sabah ilk kez korku vardı.
Köprü, iki gencin arasında duran görünmez bir duvar gibiydi.

Hasan Karaca ağır ağır konuştu:
“Bu işaret… bir uyarıdır zannımca
Söz kesildi diye herkes sevinmez.
Kimi sevdaya bakar, kimi kıskançlığa.”

Köyün rüzgârı o an yön değiştirdi.
Ardıç kokusu değil, eski bir hesabın kokusu dolaştı havada.
Kim çözer bunu
Dağcı Mustafa başını salladı:
“Çıkmaz oğul.
Gölge adam gölgede durur.”

Göllü Kız, köprünün taşına kazınmış işarete baktı.
Sanki o çizgi, kaderinin üstüne çekilmiş ince bir bıçak gibiydi.

Teyzesi kolundan tuttu:
“Yürü kızım.
Bu köprü bugün ağır.”bir hüzün havası var

Göllü Kız geri çekilirken Osman’ın gözleri onun gözlerine değdi.
İkisinin de içinden aynı söz geçti ama kimse söylemedi:

“Bu sevda mahşere kadar sürer”