Ah be sevmek neydi üstadým.. Sevmek kimi zaman; Bir serçenin gözünde yaþ olup akmaktý.. Kimi zaman da; Zifiri bir gecenin uykusuzluðundan, Sabahýn sesine taþýmaktý sevgini... Sevmek bazen; Kerem’in yaralý yüreði ile Uçurum dan düþer gibi Þirinin gönlüne düþmekti.. Bazen de Leyla gibi taþýmaktý, Caným sensin diyerek. Mecnun için canýndan vazgeçip, Canýmýn içinde taþýdým seni diyebilmekti..
Sevmek zordu iþte üstadým.. Sevmek sevdiðini beklemekti, Gelmeyeceðini bilsende.. Sevmek; Yüreðinden yüreðine mekik dokuyarak, Aþkýn peþinden gitmekdi delice.. Ama sevmek en çok da; Sevdiðini unutmamak, Aþkýna sadýk olmak, Emanetlerine sahip çýkmak Asla ama asla ihanet etmemekti. Çünkü; Sevmek çaba, Sevmek emek isterdi.. Çünkü sevmek her yüreðin harcý deðildi.. Ve sevmek her kula nasip olmayan En kutsal duyguydu...
Sosyal Medyada Paylaşın:
ŞairSessiZ Åžiirleri
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.