MÛNÂFIK (REDDİYE)
Ser verdin sýr vermedin, pek hayra yoramadým,
Çöreklendin yurduma, sýlama varamadým.
Yetim evladý atsýn inþallah son topraðý,
Meskenini süslesin, elbis,örümcek aðý.
Dillerin dua bilmez, yýldýz falýna baktýr,
Þanýn þöhretin artsýn, þecerene mum yaktýr.
Hani? amentü âhti ,o secdeler kimeydi,
Ýblis sufle verirken, yaþýn seksen seneydi.
Sen! mübarek mihraba, kýblegâha kurban ol,
Ýmam efendiye bak, ahlâkýndan örnek al.
Sanma ki islam dini, dünyevilerden icât,
Öyle olsa münâfýk! akla, fikre ne hâcet.
Diktiðin ceviz dalý, kalkýp ardýndan gitsin,
Gelininden rica et, kefenine cep diksin.
Evlâdýn erkân bilmez, katran cinsine çeker,
Özde zehir olursa, dilde dönmez bal þeker
Doy artýk kul hakkýna, yeter artýk çatladýn,
Harâma meyil ettin, katladýkça katladýn
Gamlý baykuþlar konup telek döksün çatýna
Hiç gidesin yokmudur, binip tahta atýna.
Bize yobaz diyorlar, sensin sebebi gâfil!
Müslümana yakýþan mùmin edebi gâfil
Kazýk çakma cihana ecel gelince söker,
Emânetçi var’ýný ense kökünden çeker.
Sosyal Medyada Paylaşın:
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.