Gönlümdeki acı hasretin başlattığı bi savaştı bu.. Sensizliğin limanında hayatın büyüklüğü karşısında küçük bir sandal misali büyümeyi bekliyordum halbuki..Fırtınalar esiyordu dalgalar çarpıyordu her defasında yüzüme.. Ve her defasında seni getiriyorlardı bana denizin tuzlu sularıyla.. Kaldıramıyordum bazen, tepetaklak olucak gibi oluyordum.. Sonra seni düşünüyordum, sen vardın hala, yanımda olmasan da denizlerin fırtınaların bana getirdiği bi sen vardın elbet.. Gözlerimde kanlı yaşlar vardı benim, bilmezsin sen. Kanattım her defasında içimi acımı bastırırcasına.. Hasretim ve duygularım savaş açtılar bana.. Direnemiyordum sensizliğe ama.. Her gün kaybediyor her gün kanıyordum.. Sen bilmiyordun bunları.. Yaşamak için hala sebebin var be oğlum diyordum kendi kendime.. Diyordum ama yaşamıyordum.. Savaşıyordum kan kaybediyordum ama yaşamıyordum.. Kendim için yaşamıyordum.. Senin için, senin sevgin, senin o gözlerin için yaşıyorduM. Ama bunun bedeli çok büyüktü çok.. Bir sen gittin ya benden, o gün yaraladın ya beni en derinimden.. Ahh ne desem şimdi sana ben.. Ne söylesem.. Evet... Ne söylerim biliyo musun,, Yine sözlerin en güzelini söylerim--" SENİ SEVİYORUM"--.. Seni seviyorum çünkü.. Yok çünküsü de yok.. Sebebi yok işte seviyorum.. Belki de beni terkedip gitmene aşık oldum senden sonra.. O yüzden seni hala seviyorum.. Belki de içimi parçalamana gözlerimdeki durmak bilmeyen yaşlara sebep olduğun için seviyorum seni hala.. Ama bilmiyorum. Bilmiyorum hala neden seni sevdiğimi.. Tepetaklak olmadan büyük gemilerin uyuduğu koca limanda seni bekliyorum uykusuz gecelerde.. Bir gün o büyük gemilerin arasından beni bulacaksın biliyorum.. İşte o gün.. O gün, kör olan bu gözlerim tekrardan ısınacak aydınlığa.. Karanlığa hapsolmuş, cehenennem ateşine müptela bu gönlüm, tekrar cennetine sahip olacak tekrar hayata dönecek, tekrar seni yaşayacak ve tekrar seni sahiplenecek hiç bırakmamacasına.. Dönmeni ümit ediyorum umutsuzcasına.. Bitmeyen bi umutsuzluk içinde dönmeni arzuluyorum bu umutsuzluk limanında....