Ne kadar kolay onu mutlu edebilmek…

Yeter ki bir dişlerin görülsün, ya da ufacık bir tebessüm.

Ağzı kulaklarında deyimi sanki onun için söylenmiş, uçuyor mutluluktan.

Kendisi mutlu olunca, yani çevresine gülücükler dağıtınca, en mahkeme duvarı suratlı ya da en çatık kaşlı insanın bile gülmemesi imkânsız.

Evde gülücükler, yolda gülücükler, parkta gülücükler, markette gülücükler…

Öyle bir gülücük ki en katı insanın bile yüzünde güller açtıran türden…

Pekâlâ, neden hep gülüyor?

Gördüğüm kadarıyla geçim derdi yok

Evde ekmek bekleyeni yok

Okula giden, kayıt parası istenen, sınav sınav gezdirilen, ezberci eğitim sistemine ezdirilen küçük ya da büyük çocukları da yok.

Fabrikası özelleştirilmiş, yabancılara satılmış, kendisi kapıya atılmış ya da atılmak üzere 4/C kapsamına alınması için zorlanmış, ya da sonuna kadar direndi diye biber gazı sıkılmış ya da coplanmış tekel işçisi de değil.

Günlerdir siftah etmeyen, çeklerin ödeme günü geldiğinde kara kara düşünen, krizi fırsata dönüştüren bankalardan kredi alma derdine düşen küçük esnaf ta değil.

İş güvencesine darbe hazırlanan, kravatsız iki yakası bir araya gelmeyen, devlet memuru hiç değil.

O meydanda başka, bu meydanda başka, her nabza göre şerbet dağıtan, seçildikten sonra da Genel Başkanının gözünün içine bakan, yakınlarına devletten ihale kapan politikacı da değil.

Yandaş ya da Candaş hatta yoldaşta denen, oysa yoldan anlamayan, candan olmayan, yapmacık, iktidara hoş görünmeye çalışan, patrona göz kırpan yazar hiç değil

Öyleyse kim bu diyeceksiniz, nasıl bu kadar pozitif olabiliyor, nasıl bu kadar sorunsuz ve sorumsuz olabiliyor.

Sizce bu bir melek mi?

Belki de bir bebek…

Evet, Boran’dan bahsediyorum, tatlı bir bebek…
O gülmeyecekte kim gülecek…

Karnı toksa, altı paksa, uykusunu da almışsa, dokunmayın keyfine…

O hep devam eder gülümsemesine.

Gülücüklerin hiç ama hiç eksik olmasın Boran…

Tüm bebeklerle birlikte….

Cemal EROĞLU(www.cemaleroglu.com)