Yarım saattir salonumun altını üstüne getiriyorum.
Sehpanın üstüne yayılmış olan dergilerimin altına baktım yok! Kitap yığınlarımın arasında mı yoksa?
Vazomdaki çiçeğin suyunu da döktüm not defterimin üzerine, arama telaşımdan.

İyi ki ablam yok burada!...
İyide nereye koydum bu televizyonun kumandasını?...

Bir yandan da, elim değmişken topluyorum dergilerimi, kitaplarımı, kalemlerimi... Ne kadar dağınığım! Tıpkı ablamın dediği gibi. Halbuki iki gün oldu tozunu alalı ortalığın. Hah işte, burada sevgili kumandam. Televizyonun yanında...

Son zamanlarda, televizyonda izledikleri ve gözlemlediklerini anlattıkları sohbetlerine iştirak edemediğim için ablalarımdan işittiğim azar dozajı gittikçe artmakta. Seyredilen dizilere ait seyir sonrası yapılan aile sohbetlerinde, sırf bu yüzden ikinci sınıf vatandaş konumuna düşürülmekteyim. Deyim yerinde ise anlatılanlara tam anlamı ile fransız kalmaktayım. Allah’tan sevgili dergilerim bir nebze olsun bu açığımı kapatıyorlar. Gözüme ilişirse, değişik ve ilgi çekebilecek başlıkları var ise dizilere ait, altındaki açıklamaları ilgileniyorum. Ama yeterli gelmiyor işte!... İyi de onca okunacak konu varken oturup da dizi özetlerini okuyamam ki...

Üzerimde bilinçli baskı uyguluyorlar.
Hem televizyon izleme olayımda zaten yok denecek kadar azdır. Ne istiyorlar ki benden?
Bir de sırf gündemi yakalamak amaçlı zamanımızın kültür anlayışı sayılan dizi furyasına katılmak mı?... Ailemin hatırına bile olsa katlana bilir miyim buna acaba? Yalan! Tek derdim, tasam var, o da; ablalarımdan azar işitme korkusu...

‘’Tanrım ben ne günah işledim? ‘’

Neyse...
Şimdi izninizi rica edeceğim. Bu kültürel açığı(!) kapamak için bir an önce televizyon seyretmeye başlamalıyım.

/4/7