95. İzmir Enternasyonal Fuarı,
bu yıl 5 Eylül - 13 Eylül arası kapılarını ziyaretçilere açacak ...
Eski İzmir Fuarı; iğne atsan yere düşmeyen, adeta bambaşka bir dünyaydı.
Alaybeyden trenle basmaneye varabilmek meseleydi ...
O zamanlar internet, cep telefonları, hatta televizyonun bile her evde olmadığı yıllardı.
Dünyayı tanımak için fuardaki yabancı devlet pavyonlarının kapısında uzun kuyruklar oluştururduk
Ardından lunaparka geçer; dönme dolap, kamikaze, radar, gondol, çarpışan arabalar, balerin, korku tüneli ,sihirli aynalar ve halka atış stantlarında saatlerin nasıl geçtiğini anlamazdık.
Küçük çocuklar , palyaço tiyatroları , Hacivat karagöz perdeleri , atlıkarınca ile eğlenirdi.
​Eğlencenin ardından soluğu göl kenarında alır, kuğulu ve pedallı su araçlarıyla turlardık.
Büfelerde satılan sandoviç ekmeğine zor sığan koca dana sosislilerinin tadı hala damağımızda.
Kültürpark’ın içerisindeki eski hayvanat bahçesinin sakinleri bile ailemizden biri gibiydi;
Fil Bahadır , Maymun Yaşar en çok ziyaret ettiğimiz dostlarımızdı. Sağdan soldan tavus kuşları uçar, çimlerin üstünde serbestçe dolaşıp ziyaretçilerin yanına kadar gelirlerdi. Gazinolarda dönemin ünlü sanatçılarını canlı izlemek için dolar taşardı .
Stantlarda İzmir frmalarının üretimi , soğuk içecekler ve sıcacık makarnalar fuara ayrı bir renk katardı.
Paraşüt Kulesi’nden cesaretle atlayanları izlemek bile büyük bir heyecandı.
Mini tren fuarı boydan boya turlardı .
​Bugün fuara gidenler bunların hiçbirini ne yazık ki göremiyor
Lunaparkı bile söküp dümdüz bir çim alan yaptılar;
Anlayacağınız, ne o eski fuarın tadı ne de o günlerin anısı kaldı
Şehir dışından fuar için yatılı misafirlerimiz gelirdi .
Bazen öyle kalabalık olurduk ki
Taraçaya yatak sererdik
Allah ne verdiyse ekmeğimizi paylasırdık , hayıflanmaz burun kivırmazdık , mutlu olurduk .
Artık İzmir’in yerlisi fuara uğramaz oldu; çünkü ne o eski ruh , ne de o heyecan kaldı .
​Güzel olan ne varsa neden zamanla yok olup gitti ?
İnsanların bir araya gelmesi sosyalleşmesi iyice zayıfladı .
Mahalle aralarındaki yazlık sinemaların teker teker kapatıldığı gibi, fuar da ruhundan tamamen uzaklaştırıldı.
İnsanları yan yana getiren, yüz yüze baktıran tüm eski gelenek ve göreneklerimiz ne yazık ki birer birer tarihe karıştı .

Orhan Gülaçar