ZITLIKLAR VE TEZATLAR ARASINDA İNSAN KALMAK
Hayat, aynı gökyüzünün altında birbirinden ne kadar farklı insanların yaşadığı büyük bir hikâye. Kimi zengin, kimi yoksul; kimi umutlu, kimi yorgun… Kimi inanarak, kimi sorgulayarak, kimi susarak, kimi haykırarak yürüyor kendi yolunda.
Aynı dünyaya bakıp bambaşka şeyler görüyoruz.
Kiminin doğrusu, diğerinin yanlışı olabiliyor. Kiminin özgürlüğü, bir başkasının sınırı olabiliyor. Kimi değişim istiyor, kimi sahip olduklarını korumak istiyor. Kimi kalabalıkların içinde kendini buluyor, kimi yalnızlığında huzur arıyor.
Burası zıtlıklar ve tezatlar dünyası.
Asıl mesele de burada başlıyor: Bunca farklılığın arasında insan kalabilmek.
Çünkü farklı düşünmek kolaydır; farklı düşündüğümüz insanı anlayabilmek zordur. Kendi doğrumuza inanmak kolaydır; başkasının da kendince bir doğru arayabileceğini kabul etmek ise olgunluk ister.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey budur: Birbirimizi değiştirmeye çalışmadan birbirimizi anlayabilmek.
Psikolojik olarak insan anlaşılmak ister. Dinlenmek, görülmek, değerli hissetmek ister. Sosyolojik olarak ise toplumlar güven, dayanışma ve ortak değerler üzerinde ayakta durur. İnsanların birbirine güvenmediği, herkesin herkesten şüphelendiği bir yerde ne huzur kalır ne de gerçek anlamda birlik.
Öyleyse birbirimize biraz daha dikkatle bakalım.
Bir insanın öfkesinin arkasında belki büyük bir kırgınlık vardır. Sert konuşan birinin içinde kimsenin bilmediği bir yara olabilir. Sessiz görünen birinin zihninde fırtınalar kopuyor olabilir.
Herkesin görünmeyen bir hikâyesi vardır.
Bunu hatırladığımızda yargılarımız biraz azalır, merhametimiz biraz çoğalır.
Merhamet ise yalnızca acıyana el uzatmak değildir. Bazen haklı olduğumuz hâlde kırmamayı seçmektir. Bazen cevap verebilecekken susmaktır. Bazen “Ben olsam ne yapardım?” diye düşünmektir.
Elbette hayatta mücadele edeceğiz. Çalışacağız, kazanacağız, hedefler koyacağız. Fakat kazanmak uğruna kendimizi kaybetmeyeceğiz.
Çünkü insanın sahip olabileceği en büyük başarı, başarırken insanlığını koruyabilmesidir.
Dünya hiçbir zaman tamamen aynı düşünmeyecek. Zıtlıklar bitecek diye de beklemeyelim. Bırakalım farklılıklar olsun. Fikirler yarışsın, düşünceler konuşulsun, insanlar kendi renkleriyle yaşasın.
Ama bir sınırımız olsun:
Hiçbir farklılık, insanlığımızdan daha değerli olmasın.
Birbirimize tahammül edelim. Birbirimize iyi gelelim. Bilgimizi kibir değil anlayış için kullanalım. Gücümüzü ezmek için değil korumak için kullanalım.
Çünkü sonunda hepimiz aynı yere gidiyoruz.
Ve geriye şu kalıyor:
Ne kadar haklı olduğumuz değil, haklıyken ne kadar insan kalabildiğimiz…
Belki dünyayı değiştiremeyiz.
Ama bulunduğumuz yeri, dokunduğumuz insanı, karşımıza çıkan bir gönlü güzelleştirebiliriz.
ZITLIKLAR DÜNYASINDA TARAFIMIZ İNSANLIK OLSUN.