Ruhumun nakşeden fısıltıları asla duymazdan gelemediğim ve renklerin güzergâhı gözümü ve kendimi alamadığım.
Gün geçkin gece kapıda:
Aşk bıçkın elbet ruhun dokunulmazlığı adeta askıda ekmek misali.
Eşikten atlıyorum bir beşikte salınırcasına yüreğime ninniler söylüyorum tüm ritmi alt üst eden o minvalde göçüyorum kendimden, geçinemediğim kadar da kendimle.
Sökün eden hazan öncesi sırlar kapısı aşkın aheste çeşmesi ve akan her damla bir hülya, damlayan her ışık ruha edilen veda misali.
Ölüm uzak durmalı çünkü yapacak çok işim var yine de ara sıra göç edebilirim kendimden; ertelediğim kadar aşkın mabedimden kapı dışarı ettiğim t/aşkın mecrasında saklı iken de imkânsızlık ve özlem.
Bir renk cümbüşü ve işte yaz mevsimini davul zurna eşliğinde olmasa da uğurluyorum.
Hazan öncesi ve dokunulmazlığında sonbaharın bahtımı sorguluyorum.
En muhteşem şiiri ben yazmalıyım dercesine…
En imkânsız aşkı gerçek kılan o derdest tek hece elbet albenisi sevdanın elbet dinmeyen efkâr rüzgârının bestesi cebimde ve tek/elimde aşk tekelimde özlem yalnızlığımın beyhude çehresine konan masum bir buse benzeri düşen yaprak tenime dokunurken biliyorum da Rabbin sevgili kulu olduğumu.
Korunduğuma delalettir günüm.
Savunma makamında saklı asalettir yüz görümüm.
Ve ömrümü adadığım tüm doğrular tüm gerçekler aşkın aheste akışında saklı iken de derdest edilmiş heceler.
Benlik bir zafer ise gün.
Beylik bir şiir değil de yüreğin hüküm sürdüğü…
Elbet enlerle dolu ömre sadık kaldığım kadar da babadan kalan asalete aşkın inzivadaki rolüdür biçilmiş kaftan iken de sessizlik nasıl da düşmekte payıma.
Gün de geçkin gece de şarlatan.
Sonbahara vurgun yediğim sefil bir varlık olmanın da verdiği hüküm ile Rabbe dönük yüzümle inzivada geçen ömrü mühürlüyorum.
İçeriği nedir ne değildir, bilmediğim kadar da akıbetimi kendim için en hayırlısını diliyorum.
Müzmin bir öğrenciyim madem ve işte okul yolundayım.
Kendimden feragat ettiğim yıllarda soyunduğum muallime rolümle ömrü hayatın tek figanı olmasa gerek sürgün edilmiş hayallerim ve işte ruhuma komplimanlar yağdıran her kim ise yüreğimde seken bir kuş misali uçmayı dilediğim kadar da kırık kanatlarımla ancak bu kadar yol gidebildiğimdir beyan ettiğim.
Aşkın müptelası bülbül.
Dikenlerine sevdalı bir gül.
Ve işte iki imkânsızın imkâna dönüşen birlikteliği elbet rüyalarda hâsıl olan hayallerin gerçekle olan iş birlikteliği.
Elimden kayan zaman ve ömür.
Emre amade yaşadığım kadar da sadece malik olduklarım değil sadece ve sadece Rabbime ve vatanıma itaat ettiğimdir de tek gerçek.
Emir mademki büyük yerden…
O halde, ey hayallerim düşün aşkın peşine…