İnsan, çoğu zaman büyüklüğü yanlış yerlerde arar. Daha çok mala sahip olmayı, daha yüksek makamlara çıkmayı, daha güçlü görünmeyi büyüklük sanır. Oysa hayat, sessizce bunun tersini bir çok örnekleriyle anlatıp durur. Gerçekten büyük olanlar, sahip olduklarıyla değilde, sahip olduklarına rağmen değişmeyen karakterleriyle hatırlanırlar.

Bir insanı zengin yapan, kasasında duran altın değildir. Çünkü servet, sahibini de değiştirebilir. Asıl mesele, insanın elindekinin kalbine hükmedip hükmedemediğidir. Mal elindeyken gönlüne girmiyorsa, o bir nimettir. Fakat gönlüne yerleştiği gün, artık insan mala sahip değildir,aksine artık mal insana sahip olmuştur.

Hayatın en zor sınavı yokluk değildir. bilinmelidir ki nice insanlar yokluk içinde onurlarını da pekala koruyabilirler. Asıl imtihan, varlıkla başlar, çünkü sahip olmak artık insana gücünü değil, karakterini gösterir. Paylaşabilen, sadece elindekini vermez nefsinin bana kalsın diyen sesini de susturur. İşte gerçek cömertlik burada başlar.

İnsan yalnızca malda cimri olmaz bu çok yönlüdür bilgisini esirgeyen de cimridir, sevgisini göstermeyen de... Merhametini sadece kendine saklayan da... Oysa paylaşılan her iyilik, eksilmez ki aksine insanın içini genişletir. Hayatın garip kanunlarından biri de budur, Bazı şeyler verildikçe çoğalırlar.

Dünya, nice zenginler gördü. Arkalarında büyük evler, geniş araziler, dolu dolu kasalar bıraktılar. Bugün çoğunun adını dahi bilen yok. Buna karşılık, elinde çok azı olduğu halde çok şey bırakan insanlar da geçti bu dünyadan. Onların mirası taş binalar değil, insanların kalbinde bıraktıkları izdi. Çünkü zaman, taşları aşındırır; fakat iyiliğin hatırasına kolay kolay dokunamaz.

Belki de insan ömrünün sonunda kendine şu soruyu sormalıdır "Ben bu dünyadan ne aldım?" değil, "Ben bu dünyaya ne bıraktım?" Çünkü geride kalan servet miras olur, geride kalan karakter ise örnek olur. İnsan, öldükten sonra malıyla değil, bıraktığı güzel izlerle yaşamaya devam eder.
"Unutmayın ki güzel ahlak en büyük nimettir, o nimetin edebini bilmek ise ahlaka sadakattir."

Mehmet Demir
19726