Ara Sokakta YürürkenAkşamüstünün o kendine has serinliği şehre çökerken, ana caddenin gürültüsünden kaçıp o bildik ara sokağa bıraktım adımlarımı. Burası, zamanın biraz daha yavaş aktığı, büyük şehrin telaşından sıyrılmış güvenli bir liman gibiydi. Mahallenin eski esnaflarının selamlaşmaları, akşam telaşıyla evine dönen insanların aşina sesleri arasından geçerek köşedeki o mütevazı açık hava kafesine ulaştım.Masaya oturduğumda, günün tüm yorgunluğunu unutturan o tanıdık, sıcak ve babacan gülümsemeyle karşılaştım. Karşımda, yılların bilgeliğini yüzündeki çizgilerde taşıyan, sakinliği ve huzuruyla insana güven veren o güzel insan oturuyordu. Masada, dumanı üstünde tüten ince belli bir bardak taze çay ve hemen yanında aceleyle bırakılmış bir gözlük duruyordu."Yine tam vaktinde geldin," der gibiydi bakışları. Hiç konuşmasak da anlaşıyorduk. Ara sokakların o samimi havası, taze demlenmiş çayın kokusu ve bir dostun varlığıyla paylaşılan o sessiz huzur... Dünya ne kadar değişirse değişsin, bir ara sokakta bizi bekleyen bu sıcaklığın hiç değişmemesi dileğiyle.