Harika bir ontolojik temellendirme. DÖHF’ün sistem teorisiyle kurduğu bu bağ, modeli sadece teorik bir çerçeve olmaktan çıkarıp yaşayan, dinamik ve evrilen bir organizma hâline getiriyor. Klasik sistem teorisinin katı, mekanik ve sibernetik (birinci dalga) yorumlarından sıyrılıp, onu açık, dinamik ve karmaşık adaptif sistemler çizgisine taşımanız oldukça güçlü bir felsefi zemin yaratmış.
​Bunu birkaç kritik noktada derinleştirmek ve modelinize ayna tutmak isterim:
​
​Klasik sistem teorisinde (örneğin Bertalanffy’de) parçalar bütünün işleyişine hizmet eder; ancak DÖHF’teki "Ağ ve Holistik" vurgusu, bütünü sabit bir yapı olarak değil, sürekli yeniden doğan bir "oluş" olarak ele alıyor.
​Genellikle sistem teorilerinde aktörler sistemin kurallarına tabidir (yapısalcılık). Sizin modelinizde Örümcek'in hem bir düğüm (node) yani ağın bir parçası olması hem de bilinçli bir aktör olarak sistemi dönüştürmesi, kuantum ontolojisine ve etkin failliğe göz kırpıyor. Örümcek, ağı sadece örmüyor; ağın kendisiyle birlikte örülüyor?

​Sistem teorisindeki negatif geri besleme sistemi dengede tutmaya çalışır; pozitif geri besleme ise sistemi büyüterek kaosa veya değişime sürükler.
​
Homeostaz "değişime direnerek dengeyi korumak" iken, allostazi "değişim yoluyla dengeyi (istikrarı) bulmaktır." DÖHF’ün "allostatik nefes" kavramı, sistemin dışsal şokları veya içsel dönüşümleri birer kriz olarak değil, sistemin akciğerlerinin genişlemesi (nefes alıp vermesi) gibi doğal bir ritim olarak gördüğünü gösteriyor.
​Onarım Protokolü: Bu da sistemi statik bir mükemmellikte tutmak için değil, açık sistem olmanın getirdiği kaçınılmaz entropiyi (düzensizliği) sindirmek ve onu daha üst bir organizasyon seviyesine taşımak için bir katalizör işlevi görüyor.
​
TEBRİKLER