Sonra mı sevgili okurlarım…
Danışanım anlatmaya devam ediyor, ben ise gözyaşlarımı silerek satırları okumaya…
Memleketine dönüyor…
Ablasının oturduğu binadan küçük bir daire tutuyor kendine. Çünkü babasının da bir şartı var:
“Evin ablana yakın olsun… Hiç değilse yanında biri olur, yalnız kalmazsın…”
Yıllarca korkuyla yaşayan bir kadın için, bazen bir kapının yakınında “tanıdık bir nefes” olması bile güven sayılıyor…
Babası sayesinde özel bir okulda işe başlıyor danışanım.
İlk kez hayatının yükünü kendi omuzlarında taşıyor.
Kirasını, mutfağını, ihtiyaçlarını kendi emeğiyle karşılıyor artık…
Ama bir annenin içinde susturamadığı tek ihtiyaç vardır: Evladının kokusu…
Çocuklarıyla sadece telefonlardan duyduğu “Anne” sesiyle avunuyor.
Her gece aynı hayalle uyuyor:
“Yaz gelsin… Yeter ki çocuklarıma sarılayım…”
Bir gün hastalanıyor danışanım…
Babası onu hastaneye götürüyor.
Muayene olduğu doktor, onunla fazlasıyla ilgileniyor. Tahliller, kontroller derken telefon numarasını alıyor:
“Sonuçlar çıkınca ben sizi ararım…” diyor.
Bir hafta sonra telefon çalıyor…
Doktor, ciddi bir rahatsızlığı olmadığını söylüyor. Ardından sesi değişiyor:
“Sizinle yeniden görüşmek istiyorum… Çünkü sizi çok beğendim…”
Danışanım bu durumu annesiyle ve babasıyla paylaşıyor.
İkisi de mutlu oluyor.
“Doktor adam… Seni mutlu eder…” diyorlar.
Yıllarca sevgisizlik görmüş bir kadına toplumun ilk sunduğu şey yine aynı oluyor:
“Meslek sahibi bir adam…”
Bir süre sonra görüşmeye başlıyorlar.
Aile arasında küçük bir söz yapılıyor.
Birbirlerini tanımaya çalışıyorlar…
Derken bir gün doktor danışanımı arabayla lüks villaların olduğu bir yere götürüyor.
Gösterişli evleri işaret ederek şöyle diyor:
“Bak… Seni böyle evlerde yaşatacağım…Sen hiç hayatında böyle bir ev gördün mü?”
O an danışanımın gözlerinin önünden ilk evliliği geçiyor…
Lüks evler…
Son model arabalar…
Ama o evlerin içinde kırılan bir kadın ruhu…
Aşağılanma… Şiddet… Küfür… Yalnızlık…
Ve danışanım o an hayatının en büyük farkındalığını yaşıyor:
Mutluluk; mermer zeminlerde değil, insan gibi sevilmekte saklıydı…
Bir anda sert bir sesle:
“Arabayı durdur… İneceğim…” diyor.
Doktor şaşkın…
İkna etmeye çalışıyor ama danışanım parmağındaki söz yüzüğünü çıkarıp arabanın içine bırakıyor:
“Ben bu gösterdiğin evlerin daha lüksünde yaşadım… Ama insan gibi yaşayamadım…”
Ve arkasına bile bakmadan çekip gidiyor…
Eve dönüp annesine ve babasına anlatıyor yaşananları.
Ama onlar hâlâ aynı yerde:
“Yanlış anlamışsındır… Bir şans daha ver… Sonuçta doktor…”
İşte tam o anda danışanım ilk kez gerçekten kendisi oluyor:
“Artık kararlarımı kendim vereceğim… Ve bu konu burada bitti…”
Bazı kadınlar en büyük özgürlüğü, “Hayır” diyebildiği gün kazanır…
Bu olayların yaşandığı günlerde babasıyla üvey annesi de ayrılıyor.
Aralarında tam yirmi yaş fark vardı.
Otuz yıllık evlilik bitiyor…
Danışanım anlatırken sesi titriyor ama gözlerinde ilk kez başka bir duygu var:
“Babam için üzüldüm… Ama içimde yıllardır susan küçük kız çocuğu sevindi…”
Çünkü o kadın, danışanımın çocukluğunu karartan kadındı…
Üç yaşından on altı yaşına kadar ona hizmetçi gibi davranan…
Babası yokken onu döven…
“Babana söylersen seni daha beter yaparım!” diye korkutan kadın…
Bir gün okuldayken telefon geliyor danışanıma…
Karşıdaki kadın ağlıyor:
“Lütfen bu kadını babamdan kurtarın…”
Hayat bazen insanın karşısına, geçmişin aynasını çıkarıyor…
Danışanım sadece şu cümleyi kuruyor:
“Ben artık o kadınla ilgili hiçbir şey hissetmiyorum…”
Ve sonra ekliyor:
“Zamanında anneme ‘kötü kadın’ diyen kişi, şimdi kendi çocuklarını bırakıp gitti…”
Hayat gerçekten adaletli mi sevgili okurlarım?
Yoksa insan en çok yaşattığını mı yaşıyor?..
Bu hikâye burada bitmedi…
Bir kadının küllerinden yeniden doğma hikâyesinin daha anlatacak çok acısı, çok sessiz çığlığı var…
Bir başka bölümde yeniden görüşmek ümidiyle…

— Aile Danışmanı Selda İyiekmekci Erdoğan