Hayat dediğimiz bu uzun ve yorucu yolculukta, kimimiz farkında, kimimiz değiliz ama aslında hepimiz bir annenin omuzlarında büyürüz. O omuzlar ki kimi zaman bir tarlanın ortasında güneşin altında terler, kimi zaman bir mutfağın buğusunda sessizce tükenir, kimi zaman da bir şehrin kalabalığında ayakta kalmaya çalışır.
Anneler….
Bu dünyanın görünmeyen kahramanlarıdır.
Kırsalda yaşayan bir anneye bakın. Gün henüz doğmadan kalkar. Daha gözünü tam açmadan önce hayvanların yemini, suyunu düşünür. Ardından ev halkının rızkı için ocağın başına geçer. Sofra kurulur, karınlar doyar. Ama onun mesaisi bitmez… Bu kez eşinin yanında tarlaya gider. Toprağı işler, emeğini verir, alın terini akıtır. Gün boyu süren yorgunluğunun ardından eve döner; dinlenmek mi? Hayır… Bu kez temizlik, yemek, çocuklar…
Erkek çoğu zaman “yoruldum” deyip yatar.
Ama anne… Yorulmayı kendine yakıştıramaz.
Peki şehirde farklı mı?
Ne yazık ki hayır.
Şehirde çalışan anne sabah eşiyle birlikte çıkar yola. Aynı saatlerde işe gider, aynı tempoda çalışır. Ama akşam eve döndüğünde roller değişir. Erkek koltuğa uzanır, eline kumandayı ya da gazeteyi alır. Kadın ise ikinci mesaisine başlar: mutfak, çocuklar, düzen, temizlik…
Yani nerede olursa olsun, yük yine annenin omuzlarındadır.
Bu fedakarlığın karşılığı ne olmalıydı?
Sevgi, saygı, anlayış…

Ama ne yazık ki çoğu zaman karşılığı ihmal olur.
Kimi anne şiddete maruz kalır, kimi evinden koparılır, kimi evladına hasret bırakılır…
Ve en acısı, bazı anneler hayatlarını en yakınlarındaki insanların ellerinde kaybeder.
Oysa anne…
Yeri doldurulmayan tek varlıktır.
Bir insan büyür, güçlenir, dünyayı tanır ama annesini kaybettiği gün anlar ki aslında hala çocuktur. Çünkü anne, sadece doğuran değil; koruyan, kollayan, affeden, sabreden ve her şeye rağmen seven demektir.
Ve şu gerçeği unutmamak gerekir:
Her kadın, ister anne olsun ister olmasın, içinde bir annelik merhameti taşır.
Bugün Anneler Günü…
Ama anneleri hatırlamak için bir güne sığdırılacak kadar küçük değildir hayat.
Onların yükünü hafifletmek, bir teşekkür değil; bir anlayışla, bir destekle, bir omuz vermeyle mümkündür.
Geliniz…
Bugün sadece “kutlama” yapmayalım.
Bir annenin yükünü paylaşalım.
Bir annenin yorgunluğunu görelim.
Bir annenin sessiz çığlığını duyalım.
Çünkü dünya, annelerin omuzlarında dönüyor.
Ve omuzlar artık biraz dinlenmeyi hak ediyor.

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN



Fevzi GÜLTUNA