"elimizde bir şekil var.. her şekle girebilen bir şekil.. ona fırça darbeleriyle şekil veriyoruz.. aslında bu biraz ebru sanatı gibidir.. şekilden başka şekillere ulaşırız, ve bunun hiçbir zaman sonu gelmez.. işin enteresan yanı, o şekil bizim istediğimiz gibi değildir.. dokunuruz ve ortaya neyin çıkacağını bekleriz merakla.. ayrıca bunu devam ettirebilmek için bitmez tükenmez bir enerjinizin olması gerektiğini düşünebilirsiniz, ama öyle değil.. başlangıç önemlidir burada.. size soruyorum domino taşlarını deviren bir önceki domino taşı mıdır, yoksa sizin işaret parmağınız mı ? böyle de düşünebilirsiniz.. bir kez başlamıştır, ve devam edecektir.. ne zaman duracağı konusuna gelince; belki domino taşlarının sonuncusunda bu hareketlilik sona erecektir.. tabii ki sadece domino taşları için geçerlidir bu durum.. fakat bizim şeklimizde ise söz konusu bile değil.. en ufak bir tepkime -ki bu bir rüzgâr, titreşim, dokunuş, bir damlanın düşüşü bile olabilir..ve esasen onları da meydana getiren diğer tepkimelerdir..- bu hareketliliğin devam etmesine neden olacaktır.. demek istediğim siz dursanız da eliniz durmayacak, elinize sahip olsanız bile fırçanızdaki titreşimler bunu devam ettirecek.. ben bu işte yokum deseniz de bunu devam ettirecek başka tepkimeler şekil içinde ve dışında kendilerini sürekli göstereceklerdir.. "

bir an için sustu.. dalmıştı..

gözleri masanın diğer ucunda hareket halinde olan böceğe sabitlenmişti.. fakat benim de zamanım giderek daralıyordu.. kalemimle hafifçe omzuna dokundum.. irkildi, ve kendine geldi:

"ah.. ne anlatıyordum.. gördün mü bak, bizim kâinat işte böyle çalışıyor azizim.."

*