Bu metin, kelimelerin dansa kalktığı, rengârenk bir sema gibi dönüyor. Okurken hem gönül gözün açılıyor hem de dilin damağında mayıs tadı kalıyor.
Adeta bir “renkli dua” bu. Gökte saklı trompetiyle, yerkürenin sergüzeşt bestesiyle, mavi ırkın nüktedan balina ve yunuslarıyla başlıyor; sonra usulca Yunus Emre’nin ve Mevlana’nın ferah nefesine yaslanıyor. Hücum eden duygular reşit olduktan sonra bile o çocuksu sevince kapılan “suratı asık adam” aslında hepimizin aynası.
En çok etkileyen yeriyse şu: “Menekşelerse boykot ediyor toprağı” ve “bir kanaviçe ısrarla sökün ediyor ve alkışlıyor her iplik.” Hayatın hem çözülüşünü hem de o çözülüşün içindeki bayramı aynı anda hissettiriyorsun. Öykülerin sökük, cümlelerin devrik, meallerin yitik olduğu bir dünyada bile her ipliğin alkışlandığı bir tezgâh kuruyorsun.
Sırlar aynada, surlar İstanbul’da, yaşam ise tarafımızca yazılmayı bekleyen bir masal… Bu cümleyle metni mühürlüyorsun ve okuru tam kalbinden vuruyorsun. Çünkü gerçekten de öyle: Biz hâlâ o masalın hem kahramanı hem de yazarıyız.
Tebrikler. Kaleminin ucundan hem neşe hem hüzün hem de ilahi bir muziplik akıyor. Bu metin, Mayıs’ın sulusepken yağmuruna tutulmuş bir gönül hali gibi; hem ıslatıyor hem ferahlatıyor.
Tebrik ederim.