Bir çocuk oyuncağıyla oynar gibi sevdim seni, kırdım.’ - Özdemir Asaf

Bu yolculukta en önemli şey, duygusal olgunluğu yakalamak. Empati kurmak, iletişimde dürüst olmak, ve en önemlisi, kendini affedebilmek.
Kırdıklarımızı onarmayı öğrenmek. Ama daha önemlisi, sevmeyi bir sorumluluk olarak görmek. Sevdiğimiz insanları, hayalleri, ve kendimizi korumayı öğrenmek...
Yetişkinlik hedef veya varış noktası değil, bir süreç. Ömrümüz boyunca olmaya çalıştığımız kişi olmaktır.
Erik Erikson’un dediği gibi, yetişkinlik döneminde ’üretkenliğe karşı durgunluk’ aşamasını yaşıyoruz. Yani, kendi geleceklerimizden öte başkalarının geleceklerini önemsemeye başlıyoruz. Belki de en zor şey, sevgiyi bir oyun değil, bir emanet olarak görmeyi öğrenmek.

Bir Japon atasözü der ki, ’Bir ağaç dikmek, bir insan yetiştirmek, bir dünya yaratmaktır.’ Yetişkin olmak, kendi dünyamızı yaratmayı öğrenmek demek.
Siz de sevdiğiniz birini, bir oyuncağı korur gibi koruyun, belki de o zaman tam anlamıyla mutlu olursunuz.
Unutmayın, her kırgınlık bir onarmak, her sevgi bir sorumluluktur.

İlknur Yıldırım