saat kaç bilmiyorum mevsimlerden hangi kış
bu şubat soğuğu değil gönül ayazı bir bakış

üzerimdeki şu önlük değil giydiğim kefen
yirmi beş yıl bekledim bitti bu acı nakış

;dinmiyor başımdaki o ağrının sancısı
değirmen değil artık delirmenin ip ucu
yüreğimde saklıdır o en büyük acısı

bu taş duvarlar artık ruhumun korkuluğu
celil bey bastonunu kalp kürsüsüne vurdu

Taraflar aynı dedi hükmü vicdana kurdu
kalburabasti efendi bu dava bitmez derken

ruhumun ayarını sessizliğimle bozdu
tam o trafik ışığında durdu zamanın çarkı

gelme yanarız dedi kopardı benden arkı
yirmi beş yıl sonraydı gözlerinde bir yabancı

mecnun gibi delirdim yoktur kimseden farkı;salim bey vefa dedi maktul darmadağınmış

katil elini sürmez hayaller kurbanmış
vuslatı darağacında dileyen bir garibim

iddianamem her gün mısralara yazılmış
kalbimdeki yarayı bir küfeye yükledim

belim büküldü her gün mısrayla hafiflettim
tavana bakıp öyle ağladığım o her an

sessizce bu davanın zaptına dahil ettim
muratın o ışığı sarımtırak bir hüzün

yetmiş yerinden yara almış o yaralı yüzün
çentik atma duvara dert ortağım murat bey
faili meşhur oldu artık her bir sözün git delisin dedi bak özlem yormuş besbelli

ruhum firar eyledi kırdım bak paslı teli
gönül darağacında assa ne olur beni

zaten o kırmızıda kurban ettim hayali
katil elini sürmez sadece cümle kurar

maktulün ruhu sızlar hayalleri hep arar
beraat istemem hiç bu davanın sonu yok
hükmünüzü kesin bak can çoktan vermiş karar
susturun bu salonu artık şahit konuşsun
varsın bu yangın benim küllerimde tutuşsun
hakim de benim sanık da mecnun da maktul de
bırakın o son ilmek ruhumla buluşsun



Kararname
Atlı köşeye karlar, yağmasın artık dursa,
Kimse çekmesin ipi, cellat benden sorulsa.
Ben çekerim o hükmü, boynum kıldan incedir,
Yeter ki bu son nefes, toprağa hediye olsa.
Canım cana can kalsın, borcum vuslata kalsın,
Zaten firarda ruhum, beden mülkü boşalsın.
Yazılsın bu fermanım, kalem dile gelsin de,
Gönül mahkemesinde, son söz sükuta kalsın