Düşler, tekelimde azizim ve kalem tek elimde diğeri ile saçımı karıştırırken düşen tellere de aldırış etmediğim.
Bir mekândayım ki.
Bir rehavet değil asla
Hele ki bir rivayet hiç değil:
Henüz babamın öldüğü yaşa erişmedim daha da var vaktim keşke sınırlı olsaydı yasımla mukabil.
Mevsim pek bir nazlı.
Yürek alabildiğine endamlı.
Renklerin hasında bir bülbül gibi sekiyorum yapraklarımın arasında ne de olsa doğamda var; bülbül-gül ilişkisi.
Kılavuzum illa ki beni bana sunan.
Bazen kart sesli kargayı duyuyorum da:
Ah, bre akıllanmaz ben!
İnsan bir kargayı dahi sevebilir mi?
Hele ki açsa o sefil karga…
Hele ki yalnız ve susuz ve sessiz.
Annemden miras kuş sevgisi aslında yüreğimde saklı olan her şey genlerimden bana sirayet eden…
Dirayetim sınandığı kadar cesaret buluyorum.
Kılavuzum aslında bülbülden de öte:
Bir mihenk taşı ki ruhumun alt yazısı.
Bir nirengi noktası ki sureler.
Bilinmeze vakıfım serzenişim sadece kendime çünkü ben hep yenik düştüm sevgiye.
Suretler yanıltan ki her gülüşe kanan yine ben.
Su misali duygular:
Ne izafi ne sıradan alabildiğine katıksız.
İlahi Gücün bahşettiklerini duyumsamaksa yaşama sevincimle paralel.
Ruhuma teğet geçen bulutlar bazen kanatlanıp bir buluta misafir olduğum bazen bulutların tepeme bıraktığı ahmakıslatan.
Şu hayatta en çok kendime güldüm çünkü tarifsiz ve katıksız coşkumla hızımla hasıyım da neşenin ki:
Bakmayınız son zamanlarda yüzümden düşen bin parçaya ne de olsa bir yapboz ile iştigal kayıp parçaları bulup yerine yerleştirme telaşındayım:
Ve ben…
Kayıp ilanını yürürlükten kaldırdım hiç olmadığım kadar vakıfım kimliğime duygularıma ve kendime.
Rest çektiklerim.
Kimi ise rastık çeker.
Bense gülerim.
Belki de kadın soyuna aykırı bir kız çocuğu gibi salınmanın verdiği mutlulukla ışık saçmayı seviyorum ışığın kaynağı ise gaipten gelen coşkumun buharında saklı.
Bazen kaynayan su gibi.
Bazen buz kesen ama aniden de eriyen.
En çok da yağan kar tanelerine meyletmişken bir ömür…
Uçuşan kar taneleri.
S/üzülen.
Hele ki bir tanesi yere erişip de yok olduğunda peşi sıra yağan kar tanelerinin gözyaşları.
Eriyen.
Bir de eritenler var.
Donma ve kaynama noktası arasında hızlıca gidip geldiğim.
Rüzgârda kendimi bulduğum en çok da rüzgar olup esmeyi sevdiğim önceleri içimde bu aralar ek olarak dışıma…
Ve de en sevdiğim mevsim ve ay: elbet Nisan.
Erişkin.
Sunumunda katıksız.
Renkleri boca ettiğim kadar da kalbime…
Bir o kadar yakın durduğum kabrime…
Ve evet:
Yaşamayı sevdiğim kadar da korkmuyorum ölümden.
Korkmuyorum kendimle yüzleşmekten.
Hele ki şu son iki sene zarfında yüzleştiğim suretlerinde insanların bana yaşattıkları ile nasıl da kemale erdim hatta her gün bir yaşıma daha girdim.
Balyalarca parayı istifleyen.
Zenginliğine daha da servet katmak isteyen insan benzeri canlılar:
Ki rızkıma göz diken.
Ötesi yok.
Ölümsüz sandıkları kadar kendilerini korkmadıkları kadar Rabbinden.
Sızan da değilim.
Sazan hiç değil.
Sadece şeytani planlarında bazılarının her nasılsa renk vermedikleri kadar dünyamı karartmış olsalar da benim içim hala aydınlık çünkü aydınlık bakıyorum kâinata çünkü saklayacağım bir şey yok her ne kadar karalanmış olsam da çünkü ben altınım ve düşürseler de çamura hele ki altın bileziğim okuldan ve babadan miras iken…



Dip Not:


Babamın bu gün ölüm yıldönümü ve bu yazımı edebiyat öğretmeni olan rahmetli babama atfettim


Bana hayatta nasıl bir insan olmam gerektiğini öğreten aslında her şeyi en başta okuma aşkını bana aşılayan ve ondan kalan tüm değerleri koruyacağıma namusum üstüne de ant içmişken...


Mekanın cennet olsun canım babam canım annem...


Sizlerden emanet değerleri yaşatttığımı bilin lütfen.