Süzülüp Geçen Yıllar
"Zaman, kimsenin göremediği gümüş bir iplikmiş
Süzülüp geçerken yanımızdan,
bazen düğüm atarmış kalbimize

Yıllar, kanat çırpışını gizleyen bir kuş gibi süzüldü ömrümüzden.
Şimdi her anı, tozlu bir aynada parlayan yaşam kareleri gibi...
Duyuyor musun? Bir yerlerde o eski masalın zili çalıyor.

Gözlerimi sıkıca yumuyorum, sadece ruhumla dinliyorum.
Mutfakta akşamdan kalan dağ gibi bulaşıklar duruyor.
Annemin yorgun elleri değemedi onlara, masal yarım kaldı.

Ev sahibi kapıya dayanıp ’kira’ dediğinde,
Anladım ki ben bu dünyanın kalabalığına sığamıyorum.
Ruhum daralıyor, kalabalıklar üstüme dev bir gölge gibi geliyor.
Kaçıp bir denizin kıyısına gitmek sığınmak istiyorum...

Deniz fısıldadı kulağıma: ’Otur ve dök içini.’
Kalemim elime küstü önce, sonra ’Yaz!’ dedi.
Ben yazdım, kağıtlar sustu, mürekkep ağladı.
Hayat bana her sayfasında bir borç bıraktı,
Ama ben o borcu şiirlerle ödedim.

Şimdi her kapı tıkırtısında kalbim yerinden oynar,
’O mudur?’ diye sorarım rüzgâra.
Ama masalın sonu belli: Sen artık yoksun.
Yalnızlığımın o kimsesiz bahçesine hiç uğramayacaksın.

Gücüme gidiyor bu sağır sessizlik,
Canımı yakıyor bu dipsiz sensizlik...
Yine de gökyüzüne bakıp fısıldıyorum:
’Yaşa be insan, yaşa!’
Kırık bir kanatla nasıl uçulursa, öyle yaşa...

Yazan & Seslendiren: Aynur Avcı
Video Tasarım
Aynuravcı@Videoları