Acı, insan ruhunun en ağır yükü gibi görünse de aslında hayatın en geçici duraklarından biridir. İnsan bazen içinde bulunduğu o karanlığın hiç bitmeyeceğini, göğüs kafesindeki o daralmanın asla geçmeyeceğini sanır. Oysa doğa bize her an bir ders verir: En sert kışlar bile yerini bahara bırakır, en şiddetli fırtınalar dindiğinde deniz sütliman olur. Acı da böyledir; gelir, içimizde bir yerlere dokunur, bizi değiştirir, olgunlaştırır ve nihayetinde vaktini doldurduğunda sessizce çekilir.
Asıl mesele, o fırtınanın ortasındayken ayağa kalkacak gücü kendimizde bulabilmektir. Unutmamak gerekir ki, hiçbir yara açıldığı günkü gibi taze kalmaz. Zaman, en keskin sancıları bile ince bir sızıya, sonra da bir tecrübeye dönüştürür. Eğer bugün canın yanıyorsa, bu senin yaşadığının ve kalbinin hala attığının kanıtıdır. Kendine zaman tanı, nefes al ve hatırla; dünya dönmeye devam ettikçe her gün yeni bir ihtimaldir. Hiçbir keder sonsuza kadar sürecek kadar güçlü değildir, çünkü hayatın özü değişimdir. Bugünün karanlığı, yarının ışığını daha kıymetli kılmak içindir.

07 04 2026