Ey sevgili, zamana bilendim senin için, keskin duyguların ateşle randevusuna hazırlanan yüreğimde şu kaynayanın ne olduğunu keşke bir bilsen. Yağmurun bulutla firakına ağıt yakan anaların en masum duyguları bile hükümsüz kaldı karşımızda. Bir gece yarısı ansızın çıkagelen şekle bürünmüş hayallerimin tutsağı olmak kadar hüzünlü bir diyarın ağıtlarını duyuyorum içimde. Yüreğimde pişirdiğim katıksız sevdadan arta kalan kırıntılara ortak etmeyi düşündüğüm yaralı gönülleri ayağı çıplak çocukların kaldırım taşı çürüttüğü sokaklarda yitirdim.

Bu gece bir başka düşünüyorum seni. Aydınlığa inkilap etmiş karanlığın güneşe direndiği zamanlarda; istersen beni şafaktan sor. Sana yanık bir sevda türküsü söyler. O türküde bir beni bulursun, bir de isyanlarımı. Şunu iyi bil ki seni sende yaşamanın onursuz mücadalesine kapıldım. Farkına sonraları vardığım bu gerçeğin beni ahtapot gibi kuşatması karşısında döktüğüm gözyaşlarına karıştırdığım bir parça ümidi hazine gibi saklamaya koyul. Gün olur ki ihtiyaç duyduğun bir anda bu hazineni derdine şifa olacağı dakikaları yaşarsın. Kendini bende yaşıyor görmedikçe yaşadığının farkına varamazsın. Bende yaşamak istiyorsan; bendeki sırları keşfet ve bu sırlarda erimenin yollarını ara. Eridikçe mutluluğun tadına varır, bendeki heyecanların başka dünyalardan ödünç alındığını görürsün.

Sana ölümü reva görüyorum ey sevgili. Çünkü ölüm, dirilişin senden gözlediğim bir başka adresidir. Beni o adreste bulabilirsin. Bana layık gördüğün zamanları öylesine harcadım ki, seninle buluşmanın infilakına hazırlanıyorum. Oysa ben bunu istememiştim. Sendeki cilveler bütün istediklerimi yok etti, bitirdi… senden son bir isteğim var. Ne olar beni yavaş yavaş öldür. Ölümün ölesiye tadına varmak, seni ölürken yaşamak istiyorum. Bunu bana çok görürsen beni yaşayanlara terk edersin. Oysa ben yaşayanlarla değil ölülerle iyi anlaşırım. Çünkü ölüler hisseder... Seni hissetmek ise ancak ölü olmakla mümkündür...