Tatlı bir Ekim akşamı idi aslında, ta ki onu görüp süzülerek uzaklaştığını izleyene dek... Eh be Aleyna! Nerelere şenlik getirmeye gidiyorsun uzun siyah saçlarını savura savura?
Nereye olacak be more? Evine gidiyor, babacığının dizinin dibine. Onda o saçması saçkın, laçkadan yoksun aga ve baba varken benim kuğu kızçem kafesten dışarı başını nasıl çıkarsın? İçinde mazlum bir ana, denizi kıyısından gören ufacık bir balkon ve kömür sobasından duvarları kararmış kıytırık bir evde oturuyorlar. Halil Rıfat’ta 95’e doğru giderken herhangi bir uçurumun bitiminde, çıkmazına araba girişi olmayan, kapısına merdiven ile ulaşılan küçük bir gecekondu onlarınki. Hala daha kentsel dönüşüme kafa tutan bu eski bina benim biriciğime mesken olmuşsa ufacık dört duvarı nasıl sevmeyeyim, içindekine ölüp biterken... Yüreğim onu her görüşümde cılız kedi kalbi gibi küt küt atıyor, sokakların lağım kokusu ise midemi bulandırarak beni gerçeklik ile karşı karşıya getiriyor.
Eh be bre Toygar, sen adam mısın da bu gacı baksın sana? Hem onun bir bakışına bir ömür de ona bakmak gerekecek, "hani nerede para pul?" derler adama. Anca derler. Genciz be anacım buluruz yolunu!
Aslında mahallemiz, semtimiz ahım şahım bir ticarethane misali ancak öyle işler pek bana göre değil. Daha doğrusu artık değil. Tövbeliyim be, daha da bulaşırsam kargalar leşimi yesin, içim dışıma çıksın da öyle gebereyim! Hem zaten Aleyna da istemiyor, gülüm istemiyor ise ben de yokum. Moj dilber istesin canımı te şuracıkta veririm.
Bunca durumlar şurada dursun dayko da pek yargılıyor beni, işlerden uzaklaştım diye. Adamlığa sığmazmış da, nankörlükmüş de, falan da filan da! Yeter be more! Adamlık el kadar çocugileri zehirlemek mi de bana ahkam kesiliyor? Delikanlılık torbanın ağzına bakıyorsa gavat olmaya razıyım ben. On sene zehirlendim, yakamı zor kurtardım, canıma kıymaya bile kalkıştım. Sonra şimdi gelip geri dön diyorlar, oldu! Yok ama yok, gitsinler bunak loçalara kakalasınlar dümenden buzları, benden geçti o işler. Sabo abi de bıraktı bundan yıllar önce, gitti yattı hastaneye, sonra çıktı, amma kendine geldi demeye kalmadan lak! Öldürdüler be adamı! Derseniz ki "e seni de yemezler mi?". Yerler tabi, kıçım tutuşmuyor değil.
Aman be, bulunur bir yolu! Aleyna’m zarar görmesin de...