Seksek Çizgileriyle Yönetilen Bir Dünya

Yeğenim bugün Uşak yöresinin kıyafetini giymişti. Sanki bir gül bahçesinin ortasında, en mis kokulu gül, kimseye sormadan açılmış gibiydi. Renkler üstünde duruyor, kumaşın içinden bir çocuk sevinci sızıyordu hayata.

Öyle bir gülümsemesi vardı ki, insanın içindeki bütün sert cümleleri yumuşatıyordu. Kelimeler sesini alçaltıyor, itirazlar yerini sessiz bir kabullenişe bırakıyordu. Bakarken insan, kendini bir anlığına daha iyi biri sanıyordu.

Biliyor musunuz, gülmek en çok çocuklara yakışıyor. Onların gülüşünde ne hesap var ne de yarın korkusu. Sadece şimdi var. Sadece oyun. Zaman, dizleri yara bere içinde bir seksek çizgisine dönüşüyor ve hayat, düşmeden ilerlemeyi öğretiyor.

Bazen düşünüyorum: Tüm ülkeleri çocuklar mı yönetse? Belki o zaman savaşmayı unuturuz. Taşların yerini oyuncaklar alır, sınırlar tebeşirle çizilir ve ilk yağmurda silinir. Haritalar, ceplerde değil; avuç içlerinde taşınırdı.

Bayraklar rüzgârda değil, ip atlayan kızların ellerinde dalgalanırdı. Silah sesleri yerine şarkılar yükselirdi sokaklardan. Dünya, bir günlüğüne bile olsa, koca bir çocuk bahçesine dönerdi.

Ve biz büyükler… Unuttuğumuz ne varsa yeniden öğrenirdik. Gülmeyi mesela. Bir çocuğun göz hizasında durup hayata baştan bakmayı.

Hüseyin Çomak
Denizli
Aralık 2025

Tür: Şiirsel deneme