İnsan bazen bir yerden gitmez aslında…
Sadece içinden çekilir.
Sessizce, kimse fark etmeden, kimseyi incitmeden… Ama bir o kadar da kırılmış halde.

Her şey bir anda olmaz.
Bir sözle başlamaz, tek bir olayla bitmez.
İnsan yavaş yavaş yorulur…
Anlaşılmamaktan, görmezden gelinmekten, değersiz hissetmekten yorulur.

Bir zamanlar uğruna mücadele ettiği şeyler vardır.
Sabırla beklediği, düzeleceğine inandığı anlar…
Belki defalarca kendini susturur,
“Geçer” der,
“Düzelir” der,
“Biraz daha dayan” der kendi kendine.

Ama insanın içi de bir yere kadar dayanır.

Kalp bazen öyle kırılır ki,
tamir edilse bile eski hâline dönmez.
İşte o an insanın içinde sessiz bir karar doğar.
Kimseye ilan edilmez,
yüksek sesle söylenmez…
Ama o karar artık geri dönüşü olmayan bir yoldur.

İnsan bazen gider…
Arkasına bakmadan değil,
artık bakmanın bir anlamı kalmadığını bilerek gider.

Çünkü bazı kırgınlıklar affedilse bile unutulmaz,
bazı suskunluklar konuşulsa bile düzelmez,
bazı insanlar kalpte kalsa da hayatta yer bulamaz.

Ve işte o zaman insan,
bir daha geri gelmeyecek kadar uzaklaşır.

Ne kinle gider,
ne nefretle…

Sadece içinde biten bir şeylerin sessizliğiyle gider.

Çünkü bazı vedalar söylenmez…
Sadece yaşanır.