Merhaba... Sevgiler, saygılar canım sevgilim. Umarım iyisin. Ben iyiyim, biliyorsun. Bugün içimden sana uzun uzun yazmak geldi. Geçen gün Âdem Baba’nın bir şiirini okuyunca kendimi tutamadım; bu satırları inan gülerek yazıyorum, eminim okuyunca sen de güleceksin. Şiirlerde hoşuma giden mısraları alıyor, sana gönlümce harmanlıyorum.

Aleme racon kesmek en çok sana yakışıyor canım benim. O tatlı özgüvenin, şıklığın, titizliğin ve o kendine has kokun yok mu... Beni hep gülümsetiyorsun. Ne kadar bakımlı, temiz ve disiplinlisin; senin bu özenli halini çok seviyorum. Yazdıklarım sana nefes olsun; sen ki racon kessen bile kimseye haksızlık etmezsin. Mutlaka bir bildiğin vardır, çünkü sen çok derin ve ince düşüncelisin.

Sen her ne kadar deniz mavisini sevsen de, benim hayalimde parmak uçlarına uçuk pembe kelebekler konuyor. Bu mektubu aldığında içinin ferahlayacağını biliyorum. Belki bana "deli" diyeceksin, belki de "masal bunlar" diye geçiştireceksin ama yine de seni gülümseteceğimi biliyorum. Sen güldükçe ben mutlu oluyorum. Yüzünde acı bir tebessümün asılı kalması bile içimi acıtıyor; ama "dayan yüreğim" diyorum kendi kendime...

Ben seni hep siyah ve beyazın o keskin uçlarında sevdim. Başka renkler hayalimde kalıcı olmadı. Bazen siyahını, bazen beyazını; bazen sır dolu karanlığını, bazen de nurdan aydınlığını sevdim. Sevmeye de devam edeceğim çilek dudaklım... Sahi, bacakların çarpık mıydı neydi? Neyse... 😊

Gelelim o unutamadığım bakışlara... Kapıları ne güzel kapattın öyle. Ama o kirpiğinde asılı kalan bir damla yaş var ya... Farkında mıydın bilmiyorum ama ben seni daima sevdim. Her gittiğimiz yere birbirimizi de götürdük, hiç vazgeçmedik. Ömrümün bu sevda ve pembe güllerin neşesiyle sona ereceğini biliyorum.

Şekerim, sen bir tanesin. Her işinde bir denge, bir terazi olan zeki kartalımsın. İşlerin hep yolunda gitsin. Bunca hayatı, bunca sırrı o yüreğine nasıl sığdırdın kara gözlüm? Sen benim özelimsin. Şefkatle başını okşadığın, gülücüklerinle ısıttığın çocukların izini hayranlıkla izledim. Merhametin beni mutlu ediyor; melekler yardımcın olsun da o düşlediğin barış tüm evrene gelsin.

Beni soracak olursan, bu aralar beyazlara takıldım. Dışım kara görünse de içimde uçuş uçuş bir renk cümbüşü var; sanırsın Cuma Pazarı kalabalığı... Aman kimse duymasın, şimdi başlarlar yine tekerlemeler dizmeye.

Sana suskun diyen yanılıyor. Gönül bahçemde sabahtan akşama kadar öyle güzel konuşuyorsun ki sana yetişmek mümkün değil. Artık sesini de duyuyorum. Bilim ne der, doktorlar ne düşünür bilmem ama kime ne zararım var? Şurada çiçeklerden bir dünya kuruyorum kendime. Cemrelerin eli kulağında, toprağı hazırlamam ve fırsat bulursam o elmayı bulmam lazım...

Ne diyordum; aleme racon kesmek en çok sana yakışıyor, üstüne kimseyi tanımam. Seni çok seviyorum. Ellerinden öpüyorum, sen de benim alnımdan...

Kelimeler canlandı mı balım?