İnsan dünyaya hiçbir şey bilmeden gelir. Konuşmayı, yürümeyi, okumayı, yazmayı ve yaşamayı adım adım öğrenir. Hayat, başlı başına bir öğrenme yolculuğudur. Bu nedenle bir şeyi bilmemek eksiklik değil, yeni bir başlangıcın habercisidir. Gerçek eksiklik ise öğrenmekten vazgeçmektir.

Aklıselim bir insan, doğumundan ölümüne kadar bilmediğini öğrenme gayreti içinde olmalı; hiçbir zaman öğrenme arzusunu yitirmemelidir. Her çağda ortaya çıkan yeni gelişmelere ve teknolojilere ayak uydurabilmek için, zamanın hızına karşı kendisini sürekli yenilemeli ve öğrenmeye açık tutmalıdır.

Toplumda pek çok insan bilmediği konularda utanır, geri durur ya da kendini yetersiz hisseder. Oysa bilmemek ayıp değildir. Asıl ayıp; öğrenme fırsatı varken çaba göstermemek, soru sormaktan çekinmek ve kendini geliştirmeye kapıları kapatmaktır. Çünkü her bilgi bir merakla, her gelişim küçük ama kararlı bir adımla başlar.

Unutmamalıyız ki öğrenmek hem bir hak hem de bir sorumluluktur. Kendini geliştiren insan yalnızca kendi hayatını değiştirmez; ailesine, çevresine ve topluma da örnek olur. Öğrenen bireyler güçlü toplumlar oluşturur. Bu yüzden her birimiz, bulunduğumuz yerde öğrenmeye devam ederek başkalarına da cesaret vermeliyiz.

Bugün okuma yazma bilmeyen biri yarın öğrenebilir. Okula gidememiş bir kişi ilerleyen yaşlarda eğitim alabilir. Bir mesleği olmayan yeni bir beceri kazanabilir. Yeter ki insan, “Ben yapabilirim.” deme cesaretini göstersin. Yaş, geçmiş ya da şartlar öğrenmenin önünde kesin bir engel değildir; asıl engel insanın vazgeçmesidir.

“Ben bilmiyorum.” demek bir son değil, bir başlangıçtır. Bilmediğini kabul eden kişi, öğrenmeye en yakın olan kişidir. Kitaplar, kurslar, okullar, ustalar ve hatta hayatın kendisi bizlere öğretmendir. Yeter ki dinlemeyi, araştırmayı ve denemeyi bilelim.

Toplum olarak birbirimizi yargılamak yerine desteklemeliyiz. Öğrenmek isteyen birine yol göstermeli, cesaret vermeli ve imkân sunmalıyız. Çünkü bir insanın değişimi bir ailenin; bir ailenin değişimi ise bir toplumun dönüşümüdür.

Bilgi yalnızca sınıflarda kazanılmaz. Sokakta, işte, evde, tecrübede ve hatta hatalarda da öğrenilir. İnsan; okuyarak, sorarak, dinleyerek ve deneyerek büyür. Küçük bir adım, büyük bir değişimin başlangıcı olabilir.

Şunu açıkça bilmeliyiz: Hiç kimse her şeyi bilmek zorunda değildir; fakat herkes bir şey öğrenebilir. Ve öğrenmeye devam eden insan hem kendine hem de çevresine ışık olur.

En bilgili insanlar bile bir zamanlar hiçbir şey bilmiyordu. Onları farklı kılan, öğrenmekten vazgeçmemeleriydi. Bugün biz de vazgeçmezsek, yarın başkalarına yol gösteren insanlar olabiliriz.

Bu yüzden kimse “Artık çok geç.” dememelidir. Kimse “Ben yapamam.” diye düşünmemelidir. Öğrenmenin yaşı yoktur, zamanı yoktur, sınırı yoktur. Yeter ki insanın içinde öğrenme azmi ve kararlılığı olsun.

Bir şeyi bilmemek kader değildir. Öğrenmemek ise bir tercihtir.

Gelin doğru tercihi yapalım: Öğrenelim, kendimizi geliştirelim, başkalarına örnek olalım ve öğrenmekten asla vazgeçmeyelim.

Salim Şengül