Son yıllarda dikkat çekici bir tablo ile karşı karşıyız. 18 yaşını dolduran birçok genç, “kendi hayatımı kuracağım” diyerek aile ocağından ayrılmak istiyor. Kimi üniversite bahanesiyle, kimi iş gerekçesiyle, kimi de sadece özgürlük arzusuyla…
Rakamlar gösteriyor ki Türkiye’de gençlerin büyük bir bölümü hala ailesiyle yaşıyor. Türkiye İstatistik Kurumu ve Avrupa karşılaştırmalarında referans alınan Eurostat verilerine göre 18-24 yaş gurubunda aile yanında kalma oranı oldukça yüksek. Yani fiziki bir kopuş yaygın değil.
Fakat mesele sadece istatistik değil.
Asıl mesele kalpler.
Gençler” özgürlük” diyor.
Anne-babalar “kopuş” korkusu yaşıyor.
Oysa özgürlük, başıboşluk değildir. Kendi kararını alabilmek, kendi ayakları üzerinde durabilmek, sorumluluk üstlenebilmektir. Fakat ekonomik gerçekler ortadır; Yüksek kiralar, düşük başlangıç maaşları, işsizlik oranları.. Genç çoğu zaman ayrı yaşamak istese de maddi şartlar buna izin vermemektedir.
Peki ayrılmak doğru mu?
Bu sorunun tek cevabı yok. Ayrı ev tutmak aileyi terk etmek değildir. Sağlıklı bireyselleşme, aile bağlarını koparmadan da mümkündür. Ancak mesele mekan değil, bağdır.
Aile; yalnızca aynı çatı değildir.
Aile, düştüğünde tutan eldir.
Aile, işsiz kaldığında “evladım üzülme” diyen sestir.
Aile, hatada kapıyı kapatmayan merhamettir.
Şu gerçeği görmezden gelemeyiz: Bazı evler huzur değil baskı üretmektedir. Sürekli eleştiri, kıyas ve sevgisiz üslup, genci evden değil, gönülden uzaklaştırmaktadır. Evladımız yanımızda mı kalıyor, yoksa mecbur olduğu için mi?
Gençlere de sözümüz var:
Özgürlük, yalnızlığı göze almak demektir. Faturayı ödeyebilmek, ay sonunu getirebilmek, sorumluluğu taşımaktır. Sosyal medyada görülen “bağımsız hayat” fotoğrafları, gece gelen sessizliği göstermiyor.
Bugün apartman daireleri artıyor, fakat sofralar küçülüyor. Aynı şehirde yaşayan aile fertleri haftalarca görüşmüyor. Fiziksel mesafe değil, duygusal kopuş büyüyor.
O halde çözüm ne?
Anne- baba evladını tutmaya çalışmamalı, yanında kalmak isteyeceği bir yuva kurmalı.
Genç, hayatını kurmalı; ama kökünü inkâr etmemeli.
Ev ayrılabilir.
Ama gönül ayrılırsa, işte o zaman gerçek yoksulluk başlar.
Toplumu ayakta tutan beton değil bağdır.
Bağ zayıflarsa, birey güçlü görünse de toplum kırılganlaşır.
Unutmayalım:
Bir milletin geleceği, apartman dairelerinde değil, sağlam aile bağlarında şekillenir.


Fevzi GÜLTUNA