Sana bu satırları, kalbimdeki o büyük vefayı bir kez daha fısıldamak için yazıyorum. Bil ki, dünyaları önüme serseler tek bir zerreni bile değişmem sana. Kursağımdan geçen her lokmada, kazandığım her kuruşta o bir damlanın, o ilk emeğin hatırını bilirim. Ve o bir damlanın içinde ne hayaller kurdum bizimle bilesin.

Seni sadece dört mevsime sığdıramam; sen benim çorak toprağıma düşen en güzel cemremsin. Yalnızlığımda arkadaşım, hayat yolunda dostum, gönlümde eşsiz sevgilimsin. Bana doğruyu gösteren rehberim oldun. Seninle bir şeyler öğrenmek o kadar kıymetli ki... Bazen çabuk kavrayamadığımda ne olur kızma bana; biliyorsun ya, ben senin kadar bilgin değilim.

Her üşüdüğümde beni nasıl sarıp sarmaladığını, başımı omzuna güvenle koyduğumu ve o ipek ellerini öptüğümü hep bilesin. Sen benim kışın kardelenim, yazın martılarım, baharda renk renk çiçeklerim, sonbaharda ise huzur veren elma kokumsun.

Güvenle sırtımı dayadığım surlarımsın benim. Portakal bahçelerinde kurduğum düşlerim, akşamdan sahura kadar gönlümde demlenen karanfil kokulu çayımsın. Sen bu hayatta benim son mühür sevdamsın; biz artık tek bir bedende iki canız, bilesin.

Bana beni tanıtan sensin. Hak yolunda yoldaşım, dert ortağımsın. Her şeyimle öyle güzel ilgileniyorsun ki, sayende çaresizlik nedir unuttum. Sen benim her geçen gün büyüyen, sakin ve huzurla ilerleyen bitmeyen sevdamsın. Benim ve sevdiklerim için neler feda ettiğini, her şeyin en güzelini yapmak için nasıl çabaladığını sadece görmüyorum, kalbimle hissediyorum.

Gözyaşımdaki mutluluğum, her üşüdüğümde sığındığım limanımsın. Sen benim devletimsin, ben senin toprağınım. Ve bu toprağa dünyaları verseler, sana olan bağımı asla koparamazlar. Kalbimi alıp diyar diyar gezdiren sensin; seninle gönlüm öyle hoş ki, kendimi bir gül bahçesinde huzurla dolaşırken buluyorum.

Vuslat vakti geldiğinde sana sımsıkı sarılacağımı bilesin. Sen benim tek ve son sevdamsın. Allah’a emanetsin sevdiğim...

Dünyayı verseler, değişmem sana.

Lütfiye