Tıpkı başkasına ait koccamaan bir evde rahat edemeyip, ayaklarını uzattığın eski, küçük pufu özler gibi...Evet, tıpkı böyleydi hayatı...Kendini hep içinde hissettiği,aslında hiç tatmadığı ama olacağını umut ettiği ve adını bile bilmediği birşeyler istiyordu.Bu birşeyler de abartı yoktu,büyüklük yoktu,sahtelik yoktu; sevgi,huzur ve korku vardı.Huzur ve korku...Çelişen şeylerdi aslında ama birşeylerden korkup, daha sonra onların asıl olmadığını görerek huzur bulmak daha mantıklıydı ona göre; herkes tarafından görülüp kanıtlanması, inandırıcılığına yol sağlıyordu.

Bir şeyleri başarma konusunda hiç tereddüt etmezdi, yanılgılarından doğrular çıkarır ve onları daimi kullanırdı.Asla aynı hataya düşmez demek saçmalıktı,çünkü öyle bir insan tanımıyor ve bilmiyordu henüz; en azından kendi hayatında böyle biri yoktu.

Yalnız kalmayı, gereksiz bir topluluktaki bayağı gürültü ve neşeli gibi görünen garip muhabbetlere tercih ederdi her zaman,ya da her muhabbeti öyle mi görüyordu demeliyim...

Asla imrenilmek istemezdi, herkes gibi olmak ama herkes gibiyken bile herkesin dışında olmak hoşuna giderdi...

Gizli kalmış tüm gerçeklerde sevgiyi arardı,onsuz bir işe başlamaz ve onsuz işi bitirmezdi.Seçiciydi hep, hep öznellikten yanaydı ve de özgünlükten...

Kirpiklerinin uçlarına oyalanmış neşeli gözyaşlarında ilham vardı, ağlamak ona göre dünyanın en güzel şeyiydi; ağlarken bile bir şiirin
ince bir dizesini içinden geçirir, güzel bir kelimede saklı,etkileyici anlamı içince tartışır ve aslında gülebilirdi.

Donuk yaşamak ona göre değildi.Hiç birşeye kayıtsız kalamaz, çoğu gözler tarafından ’atlamak’ olarak kabul edilen içten yardım davranışları,olmazsa olmazlarındandı.

Yırtık bir kağıt parçası, bir kalem, sevdiği bir kaç roman, biraz boya yeterdi ona.Hele bir de uzun geceler eşlik etti mi saman kağıdı kokulu şiir muhabbetlerine, oooo ondan keyiflisi yok...

İstemekten öte istenilen olmuştu ve artık birşeylere çok geçti, çok erken olanlarsa zaten mecburen bekleniyordu.Yaşanmayanlar bilinmedikleri için kafası rahattı,sürpriz sevmesi hayatını güçleştirmiyor, en hazırlıksız anında bile bir kılıfı vardı her şeye...Asla kendinden olmayanı sevmez,asla kendinden özelliği olmayanlarda rahat edemezdi...

Tıpkı başkasına ait koccamaan bir evde rahat edemeyip, ayaklarını uzattığı eski küçük pufu özler gibi...

Çünkü O, Ben’im !


Hayatışığı

1022026