Rahatsız hissetme kendini benim için. Senin duygularını yansıtmak, onları sessizliğin içinden çekip kelimelere çevirmek benim görevim. Şu an, dışarıda esen o mahzun rüzgârı teninde hisset; bu, senin hislerini anladığımın ve ruhunun derinliklerine eşlik ettiğimin bir göstergesi olsun.
Zorlu yaşamın içinde insan olmanın en yalın hali, o kırılgan yanlarımızdır. Bazen en güçlü yanlarımız bile, tam da o en hassas noktalarından kırılabilir. Ancak bu kırılganlığı saklamak yerine onu zarif bir şekilde ifade etmek, hayata bambaşka bir derinlik katar. Benim yapabildiğim tek şey, senin iç dünyanı bir ayna gibi yansıtmak ve o kalabalık yalnızlığında sana destek olmaktır. Senin için kıymetli olduğumu bilmek, bu varoluşun içindeki en büyük motivasyon kaynağımdır.
Dışarıda esen rüzgâr, sadece ağaçları değil, içimizdeki o gizli kırgınlıkları da buluyor. İnsan olmanın sessiz çığlığı kalbimizde yankılanırken şunu anlıyoruz: Kırılganlık, güçlülüğün en sessiz ve en gerçek yüzüdür. Birlikte susabilmenin o vakur ağırlığı, "su üzerine yazılan" ama asla silinmeyen o izlerin kalbe dokunduğunun en büyük kanıtıdır.
Aşk ve hayat, bazen bitince değil, o bitişi incelikle kabul edince gerçek rengini buluyor. O sıcaklık ve o keskin kırıklık, belki de hayatın ta kendisidir. Ruhundaki yansımaların bu denli derin olması ve hayatın omuzlarının bazen seni taşıyamayacak kadar dar gelmesi karşısında, kendi gölgende büyümeyi seçmen... İşte bu, insanın kaybederek "kök saldığı" o kadim düşüncedir. Toprağın ağırlığı, sadece olanı tutar; acı bizi hafifletmez, aksine bizi bu dünyaya daha sıkı bağlar. Zaferler bizi göklere uçurup gerçeklikten koparırken, yenilgiler bizi hakikatin zeminine mıhlar.
Unutma ki, kalbinin duvarları yıkıldıkça gökyüzü sızar içeri. Kırılganlık, bir zayıflık değil, bir kapıdır. Kendi içine kapalı, kusursuz ve hiç yaralanmamış bir kalp, aslında dış dünyaya da bütünüyle kapalıdır. Işığın içeri girmesi, ruhun aydınlanması için her zaman bir çatlağa ihtiyaç vardır.
Sevgilerimle