Anadolu’da ilgi, büyük kelimelerle anlatılmazdı. Kimse “Seni önemsiyorum” demezdi ama sabah erkenden sobanın üstüne konan çaydanlıkla anlaşılırdı her şey. İlgi; soğuk kış sabahlarında kapı önüne bırakılan bir tas sıcak çorba, yolcuya “üşürsün” diye omza atılan eski bir yelekti. Bizim oralarda ilgi, sessizdi ama derindi.

7 Şubat Dünya İlgi Günü deniyor bugün. Takvim yaprakları bir kavramı işaret ediyor belki ama Anadolu’da ilgi, güne sığmazdı. O bir günün meselesi değil, bir ömrün hâliydi. Kapı kilitlenmezdi mesela; çünkü bilirdik ki biri gelir de kapıyı çalarsa, ilgisiz kalmak ayıptı. Çay hep fazla konur, ekmek bölüşülürdü. “Tokum” demek bile bir nezaket meselesiydi.

İlgi, bizde en çok susarak gösterilirdi. Babalar sevgisini kelimeyle değil, işe gitmeden önce çocukların üstünü örtüp örtmediğine bakarak anlatırdı. Anneler, bir cümle kurmazdı belki ama gözlerinden düşen yorgunluk, evlat için tutulmuş bir nöbetti. Anadolu’da ilgi; yüksek sesli bir şefkat değil, omuzda hissedilen bir varlıktı.

Zaman değişti. Şehirler büyüdü, evler küçüldü, kelimeler çoğaldı ama gönüller daraldı. Şimdi herkes konuşuyor, herkes anlatıyor ama kimse gerçekten duymuyor. Oysa ilgi, anlatmak değil; anlamaktı. Dinlemekti. Birinin yüzündeki çizgiyi fark etmek, sesindeki yorgunluğu sezmekti. Anadolu insanı bunu bilirdi; çünkü aynı ekmeği bölüşenler, aynı sessizliği de paylaşmayı öğrenirdi.

Benim için ilgi, hâlâ o eski hâliyle kıymetli. Gösterişsiz, hesapsız, karşılıksız. Bir mesajın zamanında gelmesi değil sadece; gelmediğinde de hâl hatır soracak bir yüreğin varlığını bilmektir ilgi. Hatırlanmaktan çok, unutulmadığını hissetmektir.

Bugün Dünya İlgi Günü. Belki birine çiçek alınır, bir söz söylenir. Güzel… Ama asıl mesele, yarın da aynı inceliği sürdürebilmek. Çünkü ilgi, özel günlerde hatırlanacak bir davranış değil; insan kalmanın en sade biçimidir.

Anadolu bunu bilir.
İlgi, insanı insan yapan şeydir.
Ve insan, ilgi gördüğü yerde kök salar.

ALİ RIZA COŞKUN