Ömür dediğin bir yoldur” diye okumuştum çok önceden. Ki muhtemelen bunu ilk söyleyen yazan kişi değildi okuduğum kişi ve son da olmaz. Zira bir cümle değil bu hepimizin bizzat yaşadığı bir hakikat. Hem herkesin söyleyebileceği bir cümle yani sahipsiz. Ve doğru ömür bir yol, kimi için kısa kimi için uzun… Uzunluğu da kısalığı da tartışılır elbette. İzafi yani…
Sanıyorum ki o yolda mühim olan nereye vardığın değil; zira sonu belli. Hangi yoldan gidersen git sonunda aynı yere varacaksın. Galiba mevzu o yolda nasıl yürüdüğün. Yani şöyle kimi kısacık olan o yolu öyle kıymetli hale getirebilirken kimi çok uzun olan yoluna yazık edip de çıkıyor. Herkes, hepimiz, her birimiz için geçerli bu.
Bizim yaşadığımız bu çağda ise bir garabet var. Öyle hızlı ve öyle çabuk yürünüyor ki yol. Mesafe kat etmesen de yol değişiyor, insan değişiyor. Bunca değişme ve bunca farklılık kimine göre iyidir belki bilmem bilemem ama bence çok garip. Kısacık bir ömrün içinde bir inanın göreceklerinden çok daha fazlasını ve çok daha hızlısını görüyoruz biz.
Asırlar evvel yaşayıp ölenlerden, bin türlü gaile görenlerden daha şanslı olduğumuzu hiçbir zaman düşünmedim ben. Bin sene evvel bozkırın ortasındaki kıl çadırında kuru bir et, bir parça ekmek ve belki de bir tas süt ile yaşayan adam bence bizden daha bahtiyardı. Çok zaman geçti ve biz çok daha fazla şey öğrendik, uzaklar yakın oldu, sırlar aşikâr, bilinmezler bilindi ama bilmek çokça acı veren bir hal değil mi?
Ve canımızı yakmıyor mu bu zamanda yaşıyor olmak?
Dünyanın bunca büyük olması, büyüklüğünü biliyor olmamız, her tarafını tanıyor olmamız, çok uzaklardan anında ve hemen haber almamız, istediğimize istediğimiz anda ulaşmamız bize acıdan başka ne verdi ki Allah aşkına? Ben merak ediyorum. Gerçekten çok merak ediyorum; sonu nereye varacak? Dahası nerede duracak bu hız?
Korkutucu bir hız bu ve bunca hızla yaşarken etrafa olan biteni, güzelliği görmek çok zor. Gözlerimiz kör değil belki ama göremiyoruz. Ya da her şeyi bunca hızlandıranlar görmemizi istemiyorlar.
Yine başa döneyim, ömür bir yoldur. Doğru, ama artık hızla gidilen, hızla biten ve pek de tat vermeyen bir yol.