Bütün ışıkları birer birer söndürdüm; içimdeki sensizlik aydınlığa sığmıyordu artık. Dudaklarımdan adını bir kurşun söker gibi alırken, sessiz çığlıklarımla kanattım gecenin karanlığını. Ruhum ağır yaralı, adımlarım dermanını yitirmiş... Kendi içimin harabelerinde, yıkık dökük anıların arasında yorulana kadar gezindim.

Geçmişi eskiten her bir adımın ardında, rüzgar değil, yokluğun esti. Saçlarımın her teli üşüdü bu soğuk yalnızlıkta. Tam o an, dudaklarımın kıvrımına iliştirilmiş o şarkımız ağlamaya başladı. Sen sustun, şarkımız ağladı. Anılar büyüdü devleşti, hasretin sığmadı göğsüme. Senden kaçışlarım bile hep sana varışlarıma yenildi; senden gidişim büyüdü, sende kalışım ise bir ömre bedel oldu.

Şimdi kaçmakla geri dönmek arasındaki o ince, keskin çizgide sıkışıp kaldım. Kanadı kırılmış, tek kanatlı bir serçe gibiyim; uçsam uçulmuyor, kalsam bu çıkmaz sokak nefesimi kesiyor.

Aslında biliyorum; ben senin göğsüne yaslanmadan da uyumanın bir yolunu bulurdum. Omzun olmadan da dökebilirdim gözyaşlarımı, ellerin ellerime değmeden de ısıtabilirdim üşüyen parmak uçlarımı. Kokun olmadan da özleyebilir, hayatımda olmasan bile seninle dolu kalabilirdim. Ama sormadan edemiyor insan kendine

Kaç kere severdi bir insan ömrü boyunca?
Bu kadar güzel, bu kadar saf sevebilir miydim bir daha?
Aşk, her şeyi affedecek kadar büyük müydü gerçekten?


Sevmekle vazgeçmek arasında geçen o acımasız saniyelerin gölgesine sığındım. Oturup çektim dizlerimi karnıma; küçüldükçe küçüldüm. Koca bir evrenin içinde ne kadar azsam, senin sevdanın karşısında da o kadar "birazcığım" işte... Savunmasız, sessiz ve paramparça.

Yine de... Tenime sinen o unutulmaz kokun ve yarım kalmış bir kaç şiirin hatırına; deli gibi ağlayarak, o en derinden kanattığın yerime adının harflerini tek tek diktim yeniden. Her dikişte canım yandı ama her harfte seni bir kez daha var ettim içimde.

ely