Zaman, insana en sade ama en ağır dersleri vererek ilerliyor. Yıllar geçtikçe anlıyoruz ki herkesi anlamaya çalışmak, herkese yetişmek, herkesi memnun etmek insanı yavaş yavaş kendinden uzaklaştırıyor. Bir noktadan sonra susmayı, geri çekilmeyi ve seçmeyi öğreniyorsun. Bu bir kaçış değil; aksine, kendine doğru atılmış cesur bir adım oluyor.

Artık seni dinlemeyenlerle aynı cümlede kalmanın bir anlamı olmadığını fark ediyorsun. Sürekli haklı olma ihtiyacıyla konuşanların, aslında hiç kimseyi duymadığını anlıyorsun. İşte tam da bu yüzden, kelimelerini boşa harcamamayı öğreniyorsun. Çünkü her ses, her kulak için söylenmiyor.

Seni hiç sormayan insanları kontrol etmeyi bıraktığında, içindeki yük hafifliyor. Merak ettiğini sandığın şeyin aslında bir alışkanlık olduğunu fark ediyorsun. Seni düşünmeyenleri düşünmekten vazgeçtikçe, zihnin ferahlıyor. Çünkü değer, tek taraflı taşınacak bir yük değil; paylaşıldığında anlamlı.

Zamanla kendini iyi hissettiren şeylere yöneliyorsun. Abartıya kaçmadan ama kalpten bir tutkuyla… Küçük mutlulukların, sessiz anların, kendinle baş başa kalabildiğin dakikaların kıymetini öğreniyorsun. Hayatın hızına kapılmadan, kendi ritmini buluyorsun.

Sezgilerine güvenmeyi öğrendiğinde ise bambaşka bir kapı açılıyor. Her seçimde, her insanda, her adımda iç sesini dinlemenin ne kadar güçlü bir pusula olduğunu görüyorsun. Yanlış sandığın yollar bile seni kendine biraz daha yaklaştırıyor.

Olumsuz insanlardan uzak durmayı seçiyorsun artık. Sürekli şikâyet eden, umudu küçümseyen, enerjini emen kalabalıklardan sessizce çekiliyorsun. Az ama pozitif insanlarla yürümeyi tercih ediyorsun. Çünkü ruhun, kalabalıktan çok samimiyete ihtiyaç duyuyor.

Ve bir gün fark ediyorsun: Bu değişim bencillik değil. Bu, kendine saygı duymayı öğrenmek. Kendini listenin en başına yazmak. Kendini ihmal ederek iyi biri olunmadığını anlamak. Önce kendini korumak, sonra başkalarına dokunmak…

Çünkü insan, kendine değer verdiği kadar güçlüdür.
Ve evet, bunu hak ediyorsun.