Arada bir pişmanlıklarım gelir aklıma. Ne kadar utanırım o zaman bir bilseniz. Ağaç yapraklarıyla yüzümü kapamak isterim o an. Kimseler görmesin diye beni. Çare olur muydu bilmem ama, elimden bu kadar geliyordu.

Zamanla düzeltebilir miydim pişmanlıklarımı ? Hiç bir fikrim yok. Ama en azından denemek lazım. Ne demişler ? Denemek bedava. Şu keşke sözü var ya, hep pişmanlıklarım söylettiriyor aslında. Geç kalmışlığın tam ortasında hissediyorum kendimi sanki. Beğenmediğim aklımın, uzaklardan bana doğru koştuğunu görüyorum.

Bir zamanlar sana ekmek vermeyip, aç bıraktığım için çok pişmanım. Keşke o zaman geri gelse de, istediğin kadar ekmek verebilsem sana. Ama dedim ya, beğenmediğim aklım işte buydu.

Yaş kemale erdikçe pişmanlıklarım azaldı mı ne biraz. Galiba azaldı. Daha çok çocuk sevindiriyorum. Daha çok şarkı söylüyorum. Daha çok şiirler yazıyorum. Daha çok nasihat dinliyorum. Hep daha çok daha çok...

Demek ki güzel işleri yapamamaktan ibaretmiş pişmanlık. Artık güzel görmek de, güzel düşünmek de birinci görevim oldu.



10.01.2026