Bugün piyanistimiz yerine ben yazıcam. Çünkü şuan kendisi pianosunun başına oturmuş , parmakları ağır bir melodi çalarak savaş veriyor. Soranlar elbette olucaktır. Kendisiyle savaş veriyor şuan bizim piyanist. Yıl sonu bir resitali var ve ona hazırlanıyor. Hergün saatlerce prova yapıyor. Bazen bütün parçaları yanlış çalıyor bazende sadece minik bir kısmı. Ama ne olursa olsun her hatasında kendini şuan olduğu gibi tutup bir savaşın ortasına koyuyor. Bizim piyanist aptal bir çocuk gibi görünsede aslında büyük bir bilgi birikimine sahip.Kendisi insanın insan olduğunu , büyük küçük her hatanın telafisinin mutlaka olduğunu ve her insanoğlunun hata yapabileceğini, bunun bir günah olmadığını savunan birisi. Onunla bir konuşsanız bilgisini anlarsınız.Sanki kelimeleriyle sizi büyüler , onunla bir sohbete girenler saatlerce konuşmak isterdi.Kendisi bir yana fazlasıyla merhametliydi de.Kin tutmak şurda dursun birisinden nefret bile edemez ona bir fenalık yapan biri olsa da onun ayağına taş değmesin diye kırk takla atardı. Fakat bizim piyanist kendine karşı böyle değildi. En acımasız efendi kölesine ne denli gaddar davranıyorsa oda kendine o denli gaddar davranırdı. Sadece bunu buraya değilde şuraya koydu, bunu böyle demedi de böyle dedi diye kendine etmediği kalmazdı. Zavallı piyanistimiz kendini o kadar hırpalardı ki gören sanki günlerce aç susuz kaldı sanırdı.Haklıydılar aç susuz bırakırdı kendini.Sadece yanlış tuşa bassa bile kendine etmediği eziyet kalmazdı.Peki bu onun suçu muydu? Hayır onun hatası değildi.O sadece böyle büyümüştü.Yanında kimsesi yoktu büyürkende bu yüzden kaybetmek istemiyordu.Piyanistimizin kalbi öyleydi ki sevdiği kalbine kök salar ona özene bezene bakmaya çalışırdı. Yaprağı düşse canından can kopardı.Kendi bir hata etse bir köşeye çekilir orada içinden bir savaş koparırdı.Zavallı piyanistimizin tek kin tuttuğu kendisiydi. Kendini katlanamaz iğrenç bir yaratık olarak görürdü.Bu yüzden kimseden de yardım istemeye hak görmezdi kendine böyle böyle kendini yer bitirdi işte