Ben, sessizliğin içindeki çığlık; kimsenin görmediği ama hep orada olan bir iradeyim. Beni anlatmak, sadece kelimelere dökülmekle değil, yaşanmışlıkların, içsel sorgulamaların, ruhun derin izlerini süren bir yolculuğa çıkmakla mümkündür. Mütevazı bir sesim var ama kararlıyım; kibirden, enaniyetten uzak ama hakikatin izinde inatla yürüyen biriyim. Ne zaferlerimle övünürüm ne de yaralarımla öç beslerim. Benim yürüyüşüm, insan olmanın yükünü omuzlamış bir vicdanın, adım adım hakikati arayışıdır.

Çocukluğumdan beri bana öğretilen tek şey vardı: "Hak etmediğin yere uğrama, kalkacağın yere oturma, oturduğun yerden de kalkma." Bu nasihat, hayatımın mihenk taşı oldu. Her adımda sorumluluk duygusuyla hareket ettim. Çünkü bilirdim ki, bir adımın bile hesabı vardır. İşte bu yüzden, nerede bir adaletsizlik varsa içim yanar, nerede bir suskunluk varsa dilim titrer, nerede bir vicdansızlık varsa yüreğim sızlar.

Benim mücadelem yalnızca kendimle değil; toplumun vicdanıyla, yozlaşan değerlerle, içi boşaltılmış kavramlarla, riyakarlığın sarmalına kapılmış sahte erdemlerle oldu. Ben hayata sadece yaşamak için değil, yaşanabilir kılmak için geldim. Bu da, acı çekmeyi, terk edilmeyi, dışlanmayı, yanlış anlaşılmayı göze almayı gerektirir. Ve ben bu bedeli ödemekten hiçbir zaman geri durmadım.

Ben bir siyasetçi değilim ama siyasetin kirlenmiş sokaklarında yürümüş bir yolcuyum. Halkın derdiyle dertlenmiş, bir lokma ekmeği bölüşmüş, bir çocuğun gözyaşını yüreğine yazmış biriyim. Sevgim gösterişsiz, saygım hesapsızdır. Ben kalabalıklarda kaybolmam, çünkü ben iç sesimi asla kaybetmedim. Kimin ne dediği değil, neyin doğru olduğu ilgilendirir beni. Bazen bir bakışta, bazen bir suskunlukta anlatırım kendimi. Çünkü ben biliyorum, hakikat sessizce bağırır.

Mücadelem, makamlar için değil; insanın onuru, toplumun haysiyeti içindir. Herkesin sustuğu yerde konuşmak, herkesin kaçtığı yükü sırtlanmak gerektiğini öğrendim. Hoşgörüm, acziyet değil; anlayışın ta kendisidir. İnsanları değiştirmeye değil, anlamaya çalıştım. Kimseye yukarıdan bakmadım ama hiç kimsenin de bana tepeden bakmasına izin vermedim. Dik durmak, diklenmek değildir. Eğilmeden de sevilebilir, boyun eğmeden de saygı duyulabilir.

Ben, bu toprakların vicdanına ses olmuş bir neferim. Ne yoksulluğa alıştım ne de zulme. Sessizliğe sığınmadım, zalime susmadım. Dualarımda sadece kendime değil, insanlığa yer verdim. Herkes gibi ben de kırıldım, yaralandım ama asla kin tutmadım. Çünkü ben biliyorum ki, kin büyürse sevgi solar.

Benim gözümde zenginlik, kalpteki merhamettir. En kıymetli servet, bir insanın alnına utanmadan bakabilmektir. Bugün unvanlar, mevkiler, etiketler birer gölge; geriye kalan sadece iz bırakan erdemdir. İşte ben o izi bırakmak için yaşıyorum. Bazen bir sözde, bazen bir duruşta, bazen de sessizlikte anlatıyorum kendimi.

İnandığım değerler arasında en çok merhameti ve adaleti büyüttüm. Çünkü her şeyin özünde adaletin yattığını gördüm. Vicdanım rahat değilse uyuyamam, birine haksızlık edildiğinde içim daralır. Benim özgürlüğüm, başkasının hakkına uzanmadığım yerdedir. Bu yüzden mücadelemde kırıcı olmamaya, incitmemeye gayret ettim. Ama asla hakikatten de taviz vermedim.

Beni benim dilimden anlamak isteyenlere söyleyeceğim tek şey var: Önce susun. İç sesinizi duyun. Sonra bakın. Yalnızca gözle değil, kalple bakın. Çünkü ben kalple görülmek isterim. Bir kavganın ortasında barışı savundum, bir çığlığın arasında sessizliğin kıymetini anlattım. Ne zafere sarıldım ne yenilgiye tutundum. Ben sadece doğru bildiğim yolda yürüdüm.

Kimseden fazla bir şey istemedim. Biraz anlayış, biraz vefa, biraz insaf yeterdi bana. Ama şunu da öğrendim: Bunların en kıymetlisi hep en az olanıdır. Bu yüzden kendi içimde bir bahar büyüttüm. Kimseye ait olmayan, kimsenin söndüremeyeceği bir iç bahar. Ne rüzgarla savrulur ne de kışla solardı. Çünkü o baharın tohumlarını ben, kendi ellerimle diktim. Acıyla, umutla, gözyaşıyla suladım.

İşte ben buyum. Ne olduğumdan fazlası değilim, ama asla eksik de değilim. Beni bilmek isteyen, söylediklerime değil; susarak durduğum yerlere baksın. Çünkü ben en çok orada kendimim. Ben bir hayatın izahıyım; bir yürüyüşün, bir suskunluğun, bir direnişin ifadesiyim. Gururum yok, ama onurum var. Kibrim yok, ama iradem var. Enaniyetim yok, ama doğrularım var.

Ve en çok da sevgim var. Koşulsuz, hesapsız, yargısız bir sevgi. Herkesi anlamaya çalışan, ama her şeyin içinde kaybolmayan bir sevgi.

Ben, karanlıkta ışığı, suda ateşi, acıda tebessümü arayan bir yolcuyum. Yolum dikenli ama yürekten. Ve ben, o yürekle yürüyorum hâlâ...

Beni anlayanlara selam olsun...

Erol Kekeç/02.07.2025/Sancaktepe/İST