Merhaba Sevgi değer dostlar.
Bir aşk deneme yazısı ile güne devam edelim.

Yokluğunda, bu şehrin bütün şarkıları susuyor, sanki notalar küsüp gitmiş gibi gökyüzünden. Kaldırımlara adını söyleyen rüzgâr bile şimdi dilsiz bir gezgin.

Ruhumuz, anahtarını kaybetmiş bir evin odalarında yankılanan bir boşluk şimdi; ne bir kapı açılıyor umuda ne de bir pencere nefese.

Aşk, ruhumuzun en kuytu köşesine ektiğimiz bir fidanken, neden dalları içimize batar, dikenleri kanatır? Kendimizi adadığımız o liman, nasıl olur da en amansız fırtınaların başladığı yer olur? Belki de aşk, bir uçurumun kenarında durup, kanatların var olduğuna inanma sanatıdır; bazen uçurur, bazen ise sadece itmekle kalır.

Kendi ellerimizle yaktığımız ateşin hem sıcaklığına sığınıp hem de alevinde yanmak mıdır bütün mesele?
Zaman, o varken avucumuzdan su gibi akıp giden bir nehirken, o yokken her damlası bir kaya gibi çöker üstümüze. Saniyeler, paslı bir zincir olur, ruhumuzu bir mengeneye sıkıştırır.

Günlerin bir önemi kalmaz; takvim yaprakları, sararmış bir hüznün anlamsız tekrarından ibarettir artık. O kısacık anlar, o göz açıp kapayıncaya dek geçenler, şimdi sonsuz bir çöle döner içimizde, her kum tanesi canımızı yakar.
Yine de... Enkazlar arasından sağlam bir tahta parçası bulup ona tutunmaktır hayat.

Kırık bir pusulayla bile yönünü bulmaya azmetmektir yürek. Çünkü hasret, aynı zamanda vuslatın ne kadar kıymetli olduğunun en acımasız öğretmenidir.

Yenilgi sandığımız her acı, aslında ruhumuzun zırhını çelikleştiren bir çekiç darbesidir. Unutma, en gür pınarlar, en sert kayaların bağrından sızar. Vakit hiçbir zaman geç değildir; eğer dönmek istenen yer kalbin ta kendisiyse.

Gecenin en zifiri anında bile bir yerlerde bir ateş böceği parıldar. O parıltıyı aramaktır umut. O’nun bir anlık hayalini yakalayıp günün tamamına yaymaktır yaşamak.

İnancını yitirmiş takvim yaprakları gibi dökülsek de bir bir, her düşen yaprağın toprağa yeni bir baharın fısıltısını bıraktığını unutmamalı.
Henüz adı konmamış,
Yıldızların bile üşüdüğünü sandığımız
mevsimdeyiz belki...

Ama her gecenin koynunda bir şafak saklıdır, dostum. Her zaman...

Hasan Belek
28 06 25
Akçay